Soms lijken dingen weinig met elkaar van doen te hebben, schijnbare op zichzelf staande fenomenen. Toch zijn er altijd patronen te ontdekken. Ook in relaties is dat zo, al zijn het nieuw gekozen modellen, van een LAT-relatie (waarbij ik wellicht Freudiaans eerst LAST-relatie typte) tot samenwonen, van huwelijk tot echtscheiding. Patronen over plek en ruimte, samen en alleen, verbinding en vrijheid, zorgen en verzorgd worden. Zelfs de "bewuste single" kent deze patronen, misschien mag ik wel zeggen: juist de bewuste single kent deze patronen en heeft besloten zich er niet (meer) aan te vergalopperen.

Toen we elkaar spraken over de dilemma's waar zij zich in de familie voor gesteld zag, leek het dat een harmonieuze situatie niet haalbaar was. Maakte zij het goed met de één, dan was daar het conflict met de ander en vice versa. Soms kon zij het goed hebben met allen, maar kregen die weer "gedoe" met elkaar. Een zeer oud patroon, dat voorbij deze generatie ging en wat vroeg om heling. Wie daarin de eerste stap zou zetten bleef nog even onduidelijk, en ook dat was onderdeel van het patroon. Daar moest ik aan denken toen ik vandaag de Dagelijkse Gedachte las: "In diepste zin zijn geschillen een debat tussen twee gevangenen"- Krishnamurti. In dit systeem leken alle leden deel uit te maken van de familiegevangenis.

In de vooraankondiging van hetgeen er in de volgende editie van Happinez te verwachten is lees ik: "Wat je gevoel je écht vertelt: Luisteren naar je gevoel is goed, erin blijven hangen is minder handig. Als je je gevoel gedachteloos kunt toelaten en accepteren, kom je een laagje verder in jezelf: bij het pure zijn."

Nee, dat wilde ze niet meer. Dat was haar duidelijk en daar was ze zeker van... dacht ze, in ieder geval. En hij was het er mee eens: zo moest het niet meer. Zo kon het niet langer. Ja, in de "niet" vragen waren zij geschoold en ervaren. Maar toen: wat wil je wel? Tja.... Het bleef even stil. Zowel in de "wat wil je?" als in de "wat willen jullie?" vraagstukken.

In alle situaties zag hij wat nodig was; met veel oog voor detail en een ijzeren discipline zocht hij naar heelheid en volmaaktheid in elke situatie. Doen wat er van hem verwacht werd, wat hoorde, was voor hem vanzelfsprekend en daarmee liet hij weinig ruimte voor zijn schaduwkanten. Ook voor die van de ander overigens. En steeds was er dat verlangen naar wat er nog mogelijk was. De stap in de richting van het verlangen maken, lukte nadat hij zich gesteund voelde door zijn eigen terughoudendheid.

Archief