Dat het "weer bal was in Amersfoort", zoals gezegd werd bij het horen van de troepen uitrukkende hulpdiensten was duidelijk gister. 's Avonds pas begrepen dat heel Nederland al wist dat het om het Armandomuseum ging, dat die dag in vlammen opging met haar hele collectie. (Nee, we hebben niks geroken.)
Wat me puzzelde: waarom waren de buren, die al hun bezittingen kwijt waren, niet op tv? En ook: waarom bleef men maar aan de heer Armando vragen waarom hij er zo ogenschijnlijk onbewogen uit zag. "Raakt het u niet?" En waarom werd er niet ingegaan op zijn mededeling dat niet alleen zijn kunstwerken maar "ongeveer alles van mij" (of woorden van gelijke strekking) zich in het museum bevond.
Als het hart huilt, stromen de ogen niet altijd over.
Gelukkig kent iedereen zo zijn eigen overlevingsmechanisme, al is het maar de relativering, dat het verlies van de uitgeleende collecties erger is dan het verlies van je eigen werken. En wie bepaalt uiteindelijk wat erg, erger, ergst is.... Het jongetje dat zijn knuffelbeer verloor of de man die zijn verleden verliest terwijl er nog toekomst is.