In Esta zag ik een artikel over familiedingen: "Wat je erft mag je houden", een artikel over onbetaalbare gevoelsstukken uit de familie, en dan volgt een aantal foto's van vrouwen die showen wat voor dierbaars ze uit de familie-erfenissen koesteren. Eén van die vrouwen vertelt onder de titel "Mijn moeder was ook ooit dat meisje van 18": Zij zegt: "Toen mijn oma stierf, kreeg mijn moeder deze jeugdfoto van zichzelf. Ik vond hem zo mooi dat ik aan mijn moeder vroeg of ik hem mocht hebben....." Tot zover klopt het verhaal met het mijne. De foto hiernaast is van mijn moeder. Wat je erft mag je houden... Terugdenkend aan één van mijn coachklanten (wat een woord) van vandaag is dat een tekst met een dubbele lading. Voor haar voelde het als "wat je erft moet je houden". Het mooie is dat je als volwassene opnieuw mag kiezen: wat je wilt houden, wat je mag houden en wat je terug wilt geven. Soms letterlijk maar ook systemisch als in een familieopstelling, waarin je nieuwe plekken kunt innemen in oude erfstukken.