Dit weekend was een groot deel van de tijd ingeruimd voor het verjaardagspartijtje van mijn zoon, die 10 jaar is geworden. Vorig jaar was het er niet van gekomen zijn partijtje, vanwege de vroege zomervakantie, te vieren met vriendjes en daarom dit jaar een extra groot feest, waarin we overdag met zijn vrienden naar Drievliet gingen en 's avonds waren we met vrienden en familie.
Vandaag maken we tijd voor iets anders: de dag van het na-genieten, maar ook van huishouden, werkvoorbereiding voor de komende week, maar ook van genieten van rustmomenten. Dat laatste deed ik onder meer met het lezen van een boek: "Hoe raak ik je aan?" over grensverkenning rond kontakt maken, hechten intimiteit en sexualiteit van Wibe Veenbaas en Piet Weisfelt.
Daarin stond een oefening over het indelen van je tijd.
De opdracht is om "de taart" van een "gewone week" eens in delen, die de verschillende vormen van tijdsindeling symboliseren, te verdelen. En dan eens niet in werk-prive-enz., maar anders. Het gaat hierbij om de momenten waarop je bezig bent met je terug te trekken, met rituelen, met tijdverdrijven, met aktiviteiten, Spelen en intimiteit bedrijven.
Het begrip Spelen wordt geschreven met een hoofdletter (E. Berne, Games people play) omdat ze onderscheiden worden van spelletjes, die leuk en gezellig zijn. Met Spelen wordt dat gedrag bedoeld dat schadelijk of pijnlijk is voor jou en/of de ander. En het zijn al je gedragspatronen die aanleiding geven tot een rotgevoel.
Ondertussen speelt (met een kleine s) mijn zoon met zijn mobieltje. Hij was vandaag precies om half 6 thuis, de tijd die we hadden afgesproken. Op zijn mobieltje zit een wekker.... Dus binnenroepen hoefde niet meer. En ik denk terug aan het "Joehoe... binnenkomen" van mijn moeder vroeger. Waar blijft de tijd?