Vanmorgen twee ontmoetingen, achter elkaar, op zichzelf staand, maar toch ook niet; verschillende teksten, maar met één boodschap. Deze boodschap wordt 't mooist weergegeven in onderstaand lied van Harrie Jekkers.
Je zou zo graag een speler zijn,
maar je staat aarzelend langs de lijn,
bang om op je bek te gaan.
Je durft niet te kiezen, je mocht eens verliezen.
Zo bang om straks
alleen te staan.
Maar ergens halverwege kijk je om en krijg je spijt,
want levend voor morgen raak je nu je toekomst kwijt.
Dan ben je in de boot genomen door de zilvervloot.
Sparend voor later, ga je straks ook sparend dood.
En later is allang begonnen,
later is al lang begonnen.
Later is al lang begonnen.
En vandaag komt nooit meer terug.
Spelend op zeker,
tegen alles ingeënt, spring je braaf in het gelid.
Het verlangen afgeleerd en je gevoel geamputeerd,
blijf je zitten waar je zit.Maar ergens halverwege,
ik weet het zeker, krijg je spijt.
Want levend voor morgen raak je nu je toekomst kwijt.
Dan ben je in de boot genomen door de zilvervloot.
Want sparend voor later ga je straks ook sparend dood.
Want later is allang begonnen, later is allang begonnen.
Later is allang begonnen.
En vandaag komt nooit meer terug, komt nooit meer terug.