Niet alleen het ene woord waarvan ik de Nederlandse betekenis niet kende, vertaalde hij voor mij, de bejaarde man en oud-leraar Franse taal.

Nadat ik de tekst aan hem had voorgelezen, omdat zijn ogen hem in de steek lieten, vertaalde hij met luide stem de hele tekst. Aansluitend vroeg hij mij: "Wanneer komen ze ook al weer morgen, de Fransen? En nemen ze hun kinderen mee?" (....)

Alzheimer bracht hem dichter bij zijn l'Eternel, son Dieu, dan hij besefte of misschien wel dichterbij dan wij willen accepteren.

Nog twee keer passeerde hij mij terwijl ik zat te wachten op mijn afspraak. "Dag mevrouw".

"Dag meneer!"

"De Eeuwige, uw God, beschermt u, zoals Hij dat ook al deed bij uw voorouders." Dat was ongeveer de vertaling van de tekst.