Het is een illusie, dat we het gat dat vroeger geslagen is, doordat we als kind niet kregen wat we op dat moment zo hard nodig hadden, in het heden alsnog kunnen vullen met wat dan ook. Al hebben we in het heden 10 x wat ons hartje begeert, het gat van de oude pijn zullen we er nooit mee kunnen opvullen, zoals Ingeborg Bosch in haar boek De Onschuldige gevangene verwoordt.

De onschuldige gevangene
Ingeborg Bosch

Een voordeel: als kind waren we afhankelijk van volwassenen om het gat te vullen. Het slechte nieuws is dat het gat niet meer te vullen is; het goede nieuws dat het niet meer hoeft, omdat we geen kind meer zijn.

Daarover sprak ik gister met een mooi mens. Daarover en over patronen, al weet je honderd duizend keer hoe het werkt. Wie blijft er -bewust of onbewust- niet op zoek naar het verlangen achter het verlangen?

Uit het oog uit het hart
Uit het hart uit het hoofd
Uit het hart uit het hoofd
Daar hoop ik op
Maar die eerste is mij beloofd
Uit het oog uit het hart
Uit het hart uit het hoofd
De tweede zin daar hoop ik op
Maar de eerste is mij beloofd

(c) Acda en de Munnik