Het boek "Een vriendschap in Tibet" van Claire Scobie beschrijft op het einde dat voor de opening van de Olympische Spelen in 2008 in Beijing de spoorlijn van Qinghai naar Tibet klaar zou zijn en dan werd het mogelijk om per trein van Londen naar Lhasa te reizen. "Na een eeuwenlang isolement had Tibet zich in een halve eeuw gedwongen gezien tot globale participatie en alomtegenwoordigheid."

De Engelse schrijfster en hoofdpersoon (al is dat relatief in dit perspectief) in het boek schrijft:"Op mijn laatste middag in Lhasa vroeg ik Ani (haar Tibetaanse reisgenote) of we nog één keer samen konden mediteren. Natuurlijk, zei ze. In mijn hotelkamer gingen we tegenover elkaar zitten. mijn gedachten flikkerden op en neer als een kaars in de storm, en ik kon het niet laten mijn ogen op te slaan om Ani's gelaatsuitdrukking te zien. Die was hetzelfde als die keer in het restaurant: een beeld van intense vrede, en de sensatie van een inktzwarte sterrennacht, eeuwig en weids. Ik sloot mijn ogen en richtte mijn aandacht naar binnen. Een wonderlijke verstilling, voelbaar maar ondefinieerbaar, verspreidde zich door mijn lichaam en de kamer. Op dat moment begreep ik eindelijk wat Ani op de been houdt als al het andere wegvalt. Want in die stilte ligt de volheid van het bestaan - ons diepste potentieel, onze gave niet alleen aan onszelf, maar aan de wereld. Want die ruimte, niet leeg, nee - vol en immens rijk - is de bron van vreugde."

Zoals de Dalai Lama verwoordt: "Je hoeft nergens heen te gaan. Uiteindelijk begint en eindigt een pelgrimstocht in je eigen hart."