tot zover de eerste woorden van de titels uit een zeer populaire boekenreeks van de schrijfster Francine Oomen, die mijn dochter verslonden heeft. Titels als: Hoe over leef ik zonder vrienden? Hoe overleef ik de brugklas? Hoe overleef ik mijn ouders? Gisteravond verwachtte ik de volgende editie daar zelf aan toe te kunnen voegen: "Hoe overleef ik het slaapfeestje van mijn dochter?"

De zolder was een groot matrassenland en 11 meiden van 13 hielden een slaapfeestje.

Ik had me geen zorgen hoeven maken: wat ze beloofden maakten ze waar: "We gaan niet slapen" (al heeft een enkeling toch een uurtje de ogen dicht gehad na 6.00 uur vanmorgen). Goed geluimd zaten de dames aan de ontbijttafel en het telefoontje van de dame die "terugbelde" nadat zij om 5.00 uur uit haar bed was gebeld vanaf mijn telefoonnummer (fijn, die nummerherkenning) ten spijt was het een superfeest. Maar waarom dat een slaapfeestje genoemd wordt begrijp ik niet.