Met een grote groep mensen werkten we aan de organische opbouw van een nieuw netwerk binnen een nieuwe organisatiestructuur, na een fusie. Daarbij bleek het voor een aantal mensen niet mogelijk om afscheid te nemen van het verleden, de oude organisatie(s), waaruit zij voortkwamen. Liever ging men "gewoon door met wat er komen ging", omdat er voor hen, zo verwoordde één van hen, niets veranderde. Maar ook al lijkt dit misschien het geval, systemisch gezien verandert er van alles, ook al blijft de naam van de grootste fusiepartner bestaat; de oude organisaties verdwijnen als systeem en het is nodig om het verleden, de organisaties en de mensen, te eren, om goed verder te kunnen gaan in de nieuwe organisatie. Anders kun je wachten op gedoe. Al laat zich het gedoe vaak op een andere plek en in een andere vorm zien dan als "niet genomen afscheid". De dynamiek vertaalt zich veelal in medewerkers, die hun plek niet blijken te kunnen vinden, of disbalans in geven en nemen omdat iemand nog op erkenning van het verleden wacht.

Kijk dus als je op je werk in "gedoe" zit eens niet naar hoe je het in de toekomst beter of anders zou willen, maar keer je om naar het verleden en kijk wat daar is blijven liggen om te eren. Daarna zo het wel eens kunnen zijn, dat wat je wilt bereiken vanzelf ontstaat. Een organisatieopstelling kan hierin veel duidelijkheid geven.