In het boek "Werken met woede" van Thubten Chödrön wordt ingegaan op de vraag of woede essentieel is bij de sport om te winnen. Voor mij als ex-(sub)topsporter en moeder van 2 selectiespelers in voetbal en hockey een interessante vraag. Ik lees: "Is het heilzaam om ons op winnen te concentreren?" Ik denk: ik hoor niet anders: "Winnen hè!" Ik lees dus verder:

<quote>Heeft het zin een negatieve eigenschap te versterken, alleen maar voor een beker? Onze geest wordt heel gespannen als we het "wij tegen hen" hard maken. (...) We moeten de vijand verslaan. Waarom? Omdat mijn ploeg de beste is en dat is zo mdat het die van mij is. Natuurlijk denkt het andere team net zo. Wie heeft er gelijk? Wedstrijdsport is een maatschappelijk aanvaarde manier om woeder af te reageren, maar de woede gaat er niet door wegSport zorgt alleen voor een tijdelijke uitlaatklep voor de fysieke energie waarmee woede gepaard gaat en in feit brengen ze misschien juist meer vijandigheid teweeg. Het eigenlijke probleem zien we nog steeds niet: onze misvattingen ten aanzien van mensen en situaties.
De vraag of sportmensen kunnen uitmunten zonder door de energie van woede te worden aangedreven? Ja. Door zich te richten op het je best doen in plaats van op winnen. Of ze dan winnen of verliezen, het gaf al voldoening hun behendigheden verder te ontwikkelen en van de lichaamsbeweging, kameraadschap en teamgeest te genieten.<unquote> Aldus Thubten Chödrön.

Geloofwaardig? In het boek Beyond Succes van Brian Biro wordt het verhaal verteld over John Wooden, de "hoogst gewaarde aan een universiteit verbonden basketbalcoach uit de geschiedenis van de NCAA heeft nooit het woord "winnen" gebruikt. Hij gaf als definitie van succes: "Succes is de gemoedstoestand die een direct gevolg is van innerlijk zelfbehagen, omdat je weet dat je tot het uiterste bent gegaan om het beste te worden waartoe je in staat bent."

Uiteindelijk gaat het ook hier weer over het richten van de energie. Met welke intentie je het veld op gaat bepaalt mijns inziens min of meer met welk gevoel je er ook weer af gaat.

Dat geldt ook voor de pappa's en mamma's langs de lijn, denk ik, terugdenkend aan één van mijn blogs uit het verleden. Ik realiseer me ineens dat ik nooit vraag naar de uitslag als mijn kinderen thuis komen, maar naar hoe het was.

De foto van deze topsporters is van Karin Huijzendveld Fotografie.