Gisteren bereikten mij al de eerste berichten van geslaagden in mijn omgeving. Door de school gebeld worden en daarna ben je ineens geen scholier meer en sta je voor de volgende stap in je leven. Iedere school heeft zo zijn eigen protocol: eerst de geslaagden bellen, dan de herkansers en tenslotte de pechvogels. Andere kiezen voor precies andersom. In de Volkskrant van vandaag een berichtje over de verlossende telefoontjes.Wel handig om in de stress te onthouden wat de volgorde van jouw school is/was. 30 jaar geleden ging het anders, bij ons op school althans. De herkansers en pechvogels verden "verblijd" met een persoonlijk telefoontje. De geslaagden kregen de volgende dag een brief.

Ik weet nog hoe ik met mijn moeder, na niet gebeld te zijn, de volgende dag, vergezeld van een grote doos gebak naar het postkantoor toog. Of de heren even wilden struinen in de nog ongesorteerde post van die dag. Waren er al postcodes vraag ik me af. In ons dorp was er nog geen postsorteercentrum, dat kwam jaren later en is volgens mij nu ook niet meer operationeel want vervangen door betere technieken en een grootschaliger aanpak elders. De mannen stonden met stapels post voor vakken en roepen af en toe "blokkie" als er een blok ter onderscheiding tussen twee stapeltjes brieven moest worden aangebracht.

Maar het werkte wel: binnen no time werd de beoogde brief uit het geheel opgeduikeld en kwamen mijn eerste felicitaties met het behalen van mijn middelbare schooldiploma van deze postbodes.