Op de achterbank naar aanleiding van een liedje. "Mamma, hoe weet je dat het ochtend wordt?" "Als het licht wordt" is mijn (zo blijkt) te simpele antwoord. "Mamma, wanneer weet je dat het licht wordt." "Als je je ogen open doet." "Mamma, hoe weet je dat je je ogen open moet doen?" en "Wat dan als je blind bent?" Ik besluit een andere strategie te volgen: "Hoe weet jij dat het ochtend is?" Het antwoord: "Nou, dat weet je gewoon!"

Zometeen gaan we BBQ-en en met de buien van vandaag maakt een aantal deelnemers zich zorgen over dit jaarlijkse buurtevenement. Zou het vanavond gaan regenen?

"Nee." Hoe ik dat weet. Nou, dat weet ik gewoon!

En mocht mij vanavond een vraag gesteld worden over hoe dat nou zit met opstellingen, waarnemen, readen en intuïtie, dan ga ik niks meer uitleggen en zeg vanavond: "Nou, ik weet het gewoon!"