is verkocht. Na lange tijd, misschien wel meer dan een jaar, ik weet het niet meer, is er een sticker "verkocht" over het bord in de tuin geplakt. De bewoners waren al maanden geleden vertrokken, terug naar huis "homeland", Groot Britannië. En nu zijn ze er weer even: om het huis te ontdoen van de laatste inventaris voor de oplevering: er wordt van alles naar buiten gebracht: matrassen, kastjes, planken en nog zo wat dingen waarvan ik niet kan bedenken waartoe het ooit zou kunnen zijn aangeschaft. Het vreemde aan dit huis in de straat is, dat haar bewoners zich nauwelijks lieten zien. Lange vitrages voor elk raam hebben 16 jaar lang hetgeen zich binnen afspeelde voor de buitenwereld verborgen. En steeds gingen eerst de overgordijnen dicht voordat het licht aan werd gedaan. Alleen een auto op de carport verried of je een bewoner thuis zou kunnen treffen.

"De Engelsen", op babyborrels lieten zij verstek gaan, net als bij de buurtBBQ. Zij hadden, net als velen hier in Voorschoten, zo hun eigen clubje, dat zich schaarde rond "the British school in the Netherlands" en Estec.

En nu zijn ze terug naar hun thuisland. Of eigenlijk: wie weet zijn ze daar nooit weggeweest; echt "geland" lijken ze hier in onze straat nooit. Maar nu keren ze echt terug naar huis. Hoe het verder gaat? Het huis is verkocht aan Russen...

Ik denk terug aan mijn kinderjaren waarin stickers werden verspreid met de tekst: "Beter een kruisraket in de tuin dan een Rus in de keuken" waar ik niks van begreep. Inmiddels wordt mijn keuken regelmatig bemensd door een Belg, een Braziliaanse, een vrouw uit Oekraïne, iemand van Italiaanse afkomst en iemand met Turkse ouders. Allemaal uit dit kleine stukje in onze laan. Ik ben benieuwd wat voor gordijnen er komen....