Afgelopen weekend las ik het boek dat ik kreeg van Anita van Loon: "Kanker, ongeloof, oneerlijk, onmacht" waarin ze vertelt over de omslag in haar leven. "Het ene moment sta je volop in het leven. En dan opeens krijg je te horen dat je kanker hebt." Ze schrijft over het proces dat zij en haar omgeving meemaken.

Vanmorgen mocht ik meelopen met een vrouw die deze boodschap al een aantal jaren eerder kreeg en voor controle terug ging. Omdat dit op een vroeg tijdstip was en in Amsterdam, hadden wij gisteravond al bij haar afgesproken en spraken wij tot diep in de nacht. Een mooi gesprek, dat ik niet had willen missen, ondanks de aanleiding die ons voor dit moment bij elkaar bracht. Ze schetste mij "the brickwall" en de 2 soorten mensen die er zijn. Zij die leven met en na kanker aan de ene kant. En zij die bang zijn om kanker te krijgen aan de andere. En soms mag je vanaf die laatste kant even meelopen, om over de muur te kijken, maar echt meelopen kun je maar tot bovenop die muur.

Vanmorgen liep ik mee, tot bovenop die muur, tussen de kale hoofden, vermoeide en angstige ogen, strijdbare mensen. Lotgenoten met herkenning en toch ieder op zichzelf, levens tussen hoop en vrees.

Anita en Angèle, dank je wel voor jullie delen en dat ik even mee mocht lopen.... tòt boven op de muur. Tot daar loop ik graag met jullie mee!