Ze schreef zich in voor een toernooi, zoals ze dat al zo vaak deed. Maar deze keer was het anders. Het was de eerste keer na het jaar, haar jaar, haar jaar na de boodschap dat ze "BK" had, een jaar van operatie, bestralen en chemo, waarvan de laatste bijna haar einde betekende. Vandaag stond ze daar en moest ze, na een setwinst na een tiebreak, gevolgd door een verloren set opgeven. "Opgeven", dat is het woord dat ze uit moest spreken. En ze wist dat ze dat de volgende keer niet meer zou zeggen. Dan wordt het: "Ik speel de 3e set niet." Dat klinkt toch heel anders dan opgeven. Dat past niet in haar woordenboek.

Vanavond lees ik verder in het boek dat ik van een vriendin kreeg, die zelf kanker overleefde. "Zo kaal zonder jou" van Ingrid Kluvers. De grote liefde tussen twee vrouwen wordt wreed verstoord als een van de twee een ernstige vorm van kanker blijkt te hebben. Met de steeds dichterbij komende dood beleven zij hun liefde heel intens, maar moeten ook leren omgaan met pijn en verzwakking. De vakantietripjes aan het begin van de ziekte worden langzaam vervangen door steeds meer bezoeken aan het ziekenhuis. Het waargebeurde verhaal is geschreven als een brief aan de overleden partner, met zinnen als 'We zijn zenuwachtig als ik je op een zonnige dag in september naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis breng.' In het verhaal zijn flashbacks uit de jeugd van de vertelster verweven - haar moeder stierf vroeg aan kanker. De schrijfster vertelt op haar website dat zij dit boek geschreven heeft om herkenning te bieden aan andere lesbo's die hun partner verliezen. Het gaat naast kanker ook nadrukkelijk over lesbische identiteit. Het is een gedetailleerd geschreven verhaal, met plaats voor emotie, maar vooral aandacht voor het ziekteproces. Een zinvol, helder geschreven relaas, dat de dood van een partner heel dichtbij brengt.

Eerder deze maand schreef ik in een andere context over het leven als een kwartje op z'n kant. Vandaag kreeg ik de beide zijden van dat kwartje te zien.