"Liefde is oneindig veel werkelijker dan verliefdheid. Liefde gaat dieper en is uitgegroeid boven zelfzucht en de ander nodig hebben. Liefde sterft duizend doden om als een feniks op te staan uit alle mogelijke tegenslagen. Liefde komt voor uit de bereidheid om van onze fouten te leren en onze pijn en die van onze partner onder ogen te zien. Mettertijd komen we erachter dat ieders pijn dezelfde is en krijgen we begrip voor anderen die onopzettelijke op onze tenen gaan staan bij het zich eigenmaken van het innerlijke ritme van de dans. Net als wij stuntelen en vallen ze telkens weer tot dat moment van werkelijke aanvaarding wanneer genade verschijnt en de geliefde hen meeneemt de kring in."

Zo schrijft Paul Ferrini over de liefde in "Dansen met de geliefde". De ondertitel van dit boekje, dat ik vannacht las, in de stilte van de woonkamer, is: Open je hart voor lessen in de liefde.

Ik realiseer me dat ik niet alleen dans met de stralende, opgewekte, bruisende, zelfverzekerde kant van mijn partner, maar ook met de duistere, bange, verdrietige, boze en afwerende kant. En zij met de mijne.

Zoals Ferrini schrijft: "Als je niet bereid bent met de duistere kant te dansen, krijg je nooit een goed fundament. Dan zul je nooit ten volle ervaren hoeveel liefde je kunt geven en ontvangen.

Ik wens ook jou een liefdevolle dans, in al zijn kanten en daarbij een mooi week.

Jeannette