"Je hebt me niet meer nodig. Je moet verder gaan met jezelf te ontdekken, iedere dag weer, tot je de enige echte Frederik Zeemeeuw vindt. Hij is je leraar. Hem moet je begrijpen, van hem moet je leren." Een ogen blik later zweefde Jonathans lichaam in de lucht, werd wazig en begon doorzichtig te worden. "Laat ze geen gekke dingen over me vertellen, of een god van me maken? Oké, Freek? Ik ben een zeemeeuw. Hoogstens houd ik een beetje meer van vliegen..."
"Jonathan".
"Arme Freek. Geloof niet wat je ogen je vertellen. Alles wat je ziet, is begrensd. Leer met je gevoel kijken, ontdek wat je eigenlijk allang weet en ook jij zult leren vliegen."

Even lichtte Jonathans lichaam hel op, toen was hij verdwenen.
Na een poos hees Frederik zichzelf de lucht in en ontmoette een kersverse groep leerlingen, die popelden om hun eerste les te krijgen.

"Om te beginnen", zei hij, "moet je goed begrijpen dat een zeemeeuw in wezen onbegrensd is, vrij, het evenbeeld van de Grote Meeuw en dat je hele lichaam, van vleugeltip tot vleugeltip, niets anders is dan je wezen zelf."

De jonge meeuwen keken hem verward aan. Nou, nou, dachten ze, dat klinkt niet erg als het begin van een vliegles.

Uit: Jonathan Livingston Zeemeeuw, Richard Bach en Russel Munson, van de echte Jonathan, die dit boek aan mijn buurvrouw gaf.