Morgen stappen we in het vliegtuig naar Rome voor de trainingsweek Systemen in Beweging, Energie in Beeld. Koffers en tassen zijn gepakt, de trommel staat klaar; zelfs de paspoorten is aan gedacht, eigenlijk kun je zeggen dat we er helemaal klaar voor zijn. Eén piep klein dingetje puzzelt ons nog. Er was namelijk een heel leuke meneer-van-de-KPN-actie die, als je met die actie mee deed, je een heel mooie reissticker voor op je koffer kon ontwerpen. Dat is wat mijn vriendin dus ook gedaan had: met veel creativiteit had ze haar ziel en zaligheid in het ontwerp gelegd. Gegevens ingevuld, gemaild, nagevraagd; om een lang verhaal kort te maken: geen sticker. Dat da's toch jammer.

Wat nu puzzelt: eerst weet een mens niet eens wat een sticker is; daarna verwacht de mens dat ie een sticker krijgt. En nu de sticker-die-beloofd-werd-niet-gekomen is levert dat een gevoel van jammer op. Da's toch gek: zo'n gevoel van jammer over een niet gearriveerde sticker.

Gelukkig (let op het woord: geluksgevoel?) hebben we de zelf ontworpen labels van weer een heel andere leuke mevrouw-van-de-zelf-ontworpen-sticker-label-actie van de KLM wel aan onze rugzakken en koffers hangen. Dat dan weer wel....

En mocht jij een typisch gevoel van jammer krijgen over dingen de komende dagen; probeer het volgende eens:

Ga stil op een bankje zitten, sluit je ogen en wordt stil. 1 minuut, 10 minuten, of een half uur. Kijk maar wat jou past en ervaar welke creatieve ontwerpen dat oplevert.... wie weet voor nog nooit bedachte stickers.

Dag!

Jeannette