Vandaag lees ik een artikel van Haitske van der Linde over het perspectief dat Gordon Ramsey heeft op ondernemerschap. Zijn stijl wordt beschreven als meedogenloos, wars van compromissen en hij vloekt in elke zin. "No f... excuses." Met veel voorbeelden wordt beschreven hoe we (toch?) wat kunnen leren van zijn aanpak. Een voorbeeld: "Het kost net zo veel moeite om een postzegel recht te plakken als om hem er scheef op te doen. De ontvanger van de uitnodiging in kwestie kijkt namelijk niet naar de spelfout in zijn naam, de vieze vingerafdruk en het scheve hoofd van de koningin en denkt ‘ach ja, het waren er ook wel 500 stuks die ze moesten doen'. Nee, die vat het op als een persoonlijk affront. ‘Waarom is de mijne zo smoezelig? Ben ik dan niet belangrijk genoeg dat iemand er z'n best op doet?'

Je kunt je van alles bedenken bij het zien van een scheve postzegel: Had Gordon een dagje vrij? Een recalcitrante medewerker? Is dit een inmiddels ex-medewerker die van zijn vrijheid geniet? Het was erg druk en de mevrouw die thuis-plak-werkzaamheden-doet moest even een luier verschonen (vandaar het smoezelige randje?). En wat als de postzegel recht zit: ik zie zo'n stijfgescholden lieverd met het zweet op de rug een scheef postzegeltje van de enveloppe stomen in de hoop dat de fout hersteld is voordat Gordon binnenkomt. Wat is goed en wat is fout?

Niks, het gaat allemaal over intentie. Plak je postzegel voortaan maar scheef op mijn enveloppe, dan denk ik dat je dit blogje gelezen hebt.

Heb een fijne rechte of scheve dag!