De Tortelduiven

Ik keek uit het raam en zag op de schoorsteen van een huis in de verte twee tortelduiven zitten. Ik volgde hun gesprek.
“Zeg, Tortel…”
“Hoezo, Tortel?”
“Nou, je bent toch een Tortel?”
“Ja, nou nog mooier! Kijk naar jezelf, alsof jij geen Tortel bent!”
“Dat ontken ik ook niet, maar ik wil het graag over jou hebben.”
“Hoezo moet het altijd over mij gaan?”
“Omdat jij het al genoeg over jezelf hebt.”
“Waar heb ik het dan over?”
“Nou, over Tortel!”
“Nou, dat bedoel ik; heb jij het weer over Tortel en je bent zelf een Tortel! Kijk naar jezelf!”
“Daar wil ik het ook net over hebben: over Tortel. Is dat goed?”
“Nou, ok, als jij mij geen Tortel meer noemt.”
“Maar dat ben je toch?”
“Jij bent ook een Tortel hoor.”
“Nou begin je alweer!”
“Hoezo, begin ik alweer; jij begint over Tortel”.
“Ja dat is wel zo, maar daar wilde jij het toch over hebben?”
“Ja, jij niet dan?”
“Ja, da’s waar, mijn Duifje.”

Het bronzenbeeld is van Willemien Fransen.