Nog half slaperig hobbelt het jongetje naar buiten; zijn winterjas met capuchon en dikke bontrand dansen met 'm mee op de maat van zijn passen. Hij lijkt op zijn vader, denk ik, terwijl ik me de nieuwe overbuurman voor de geest probeer te halen. Overbuurman? Nou ja, de man die ik de afgelopen periode een aantal keer de deur zag open doen voor aannemers, schilders en verhuisbedrijf. Dat zal 'm vast zijn: klein postuur met een stevige dribbel. Dat hebben ze allebei vader en de denk-ik-zoon. Daar komt vader het huis uit: vlak voordat hij met zijn ketting-met-identiteits-gegevens de straat op komt, gooit hij nog schijnbaar achteloos een vuilniszak in de bak naast het huis. Met stevige tred beent bij daarna naar de auto voor mijn huis (hun carport heeft maar plek voor één auto) en gebaart het jongetje om hem met de zelfde gezwinde spoed te volgen. Dat gebeurt.

Daar gaan ze: de vader en de zoon; eerste halte zal wel een schoolplein zijn, de tweede de parkeergarage van het bedrijf met hetzelfde logo als dat van het label van de ketting-met-ik -ben-het-echt-gegevens. Terwijl hij in de auto zit "is" hij zijn label; pas vanavond als hij terugkeert hangt hij met de ketting zijn "dit-ben-ik" aan een haakje en dan heeft het jongetje weer 2 dagen een pappa.

De nieuwe overburen: hoeveel mensen wonen er? Ik heb een man gezien, een vrouw en nu ook een kind. Tot mijn schrik herken ik dezelfde vitrages als destijds bij de vorige overburen: 16 jaar niet gezien, ik zou hun naam niet weten en zij de mijne niet. Die spraken Engels. Deze Russisch heb ik begrepen. Misschien ga ik straks even "Do svidaniya" (dag) zeggen.

Ik wens je "dobry den" (een fijne dag).

Jeannette