Zomaar een gesprek tussen een paar iemanden. Iemand zei: "Jij praat zeker met bomen met zo'n wandelcoaching? Net als die prinses...?" Ze (het was natuurlijk -let op: NATUURLIJK- een "ze", want een "he" is sowieso niet zweverig) vervolgde: "Je weet, ik ben helemaal niet zweverig, maar ik heb wel één keer iets heel geks gehad. Je weet wel dat je energie kunt voelen stromen, zo van boven naar beneden? Nou, dat had ik dus een keer: ik raakte een boom aan en toen begon het ineens helemaal te stromen: van boven naar beneden en weer terug." Ik vroeg of ze dacht dat ik dat zweverig vond. "Nee, jij niet, maar anderen wel, dus ik vertel het nooit." Goed plan: nooit vertellen. Psst... geheimpje weten? Niet verder vertellen, hoor, alleen aan de bomen, want die houden het lekker voor zichzelf.... En of ik dat zweverig vind? Wel nee, ik pak mijn bezemsteel en vlieg gewoon een boompje verder.

En eh...pappa, nog bedankt voor je aanwezigheid vanmorgen!

De foto is overigens een schilderij van Albert van Loon en heet "Acht bomen".