Toen we laatst bij haar aten stonden er twee dozen vol met pasgedrukte boeken; de inkt was nauwelijks droog. Het was een boek met foto's, niet zomaar foto's (voor zover zomaar-foto's bestaan). Het waren foto's van vrouwen na borstkanker. Mooie vrouwen, mooie foto's, dappere vrouwen, pure foto's. Gister sprak ik haar aan de telefoon en vroeg of ze de link voor me had naar de site, van Jeroen Hansen, de fotograaf en heel misschien ook een foto, zodat ik er op mijn blog iets over mocht schrijven. En Sanne is Sanne niet als ze dan niet ook een klein beetje tekst aanlevert, "die je misschien wel kunt gebruiken (...)." Dat kan ik: alleen ik weet niet welk stukje, dus vandaag de integrale tekst over en van Sanne, projectmanager van borstkanker.

"Borstkanker in Daglicht"

Op dierendag 2007 zou mijn wereld moeten zijn ingestort, op zijn minst op zijn kop gezet of een achtbaan zijn geworden waarin ik niet vrijwillig was ingestapt.
Dat viel schijnbaar wel mee, ik had er hooguit een nieuw project bij…
Alle scenario’s werden besproken van curatief tot palliatief alhoewel die laatste variant zeer weinig aandacht kreeg… Kom op zeg!
Ik ben dus in mijn meest vertrouwde mechanisme gestapt: Rationalisme en feitelijkheid.
Alles gelezen wat los en vast zit, achtergrondartikelen bij achtergrondartikelen, al dan niet- gerandomiseerde onderzoeken en terzijde geschoven wat voor mij niet relevant of statistisch niet significant zou zijn.
Daarmee kon ik voor mij de beste behandelingen claimen en na dat “beetje behandelen” weer doorgaan met mijn leven.

En daar liep het projectplan zijn eerste mijlpaal mis.

Er viel niet zoveel te plannen als er telkens nieuwe tegenvallers zijn en er conditioneel niet al te veel in te brengen valt. Dat valt voor een projectmanager en een fervent sporter niet echt mee. De vele uren slaap per dag leken “het voorportaal van de dood” en ik had écht nooit gedacht daar in de buurt te komen. Mijn eerste gedachte was overigens dat ik het wel sneu vond voor mijn tietje dat het zoveel moeite had moeten doen om mij eindelijk eens tot stilstand te brengen. Ik heb eindelijk geluisterd.

Het viel uiteindelijk ontzettend mee om los te laten; iets wat mij voorheen onmogelijk leek. Borstkanker heeft me rust gebracht en vluchtigheid ontnomen.
Het heeft me lucht gebracht en me soms de adem ontnomen.

Het heeft me vrijheid gebracht en me toekomstperspectief ontnomen.
Het heeft me leven gebracht en mijn “gewone leven” ontnomen.

Ik heb afscheid moeten nemen van statische activiteiten met mijn rechterhand en leer nu tennissen en muizen met links en probeer zo terrein te herwinnen van mijn vorige leven.
Gewoon is nooit meer gewoon, maar misschien is dat niet zo erg met de tijd.
Voorlopig accepteer ik nog lang niet alle beperkingen en pijn.

Ik zoek naar nieuwe mogelijkheden en aanpassingen met een flinke dosis vechtlust en vanuit een fors veranderd perspectief.

Het grootste verlies is geleden in het vanzelfsprekende vertrouwen in mijn lijf.
Ik zorg wel beter voor haar, luister er vooral beter naar om te kunnen doseren en pijn hanteerbaar te houden… Erkennen van mijn grenzen en luisteren naar mijn gevoel.
Nog zo’n nieuw hervonden terrein.
Maar vooral het oedeem en de neuropatische pijn zorgen ervoor dat ik mijn rechterzijde bij voorkeur negeer of vermijd. Intimiteit is daarom verbonden aan vele instructies en is zeldzaam aan de orde. Zo’n armkous is natuurlijk ook nauwelijks sexy en bij een beetje stuwing raak ik eveneens onaantrekkelijk asymmetrisch. Maar met lymfetape blijf ik tegenwoordig aardig in verhouding…
Ik heb nooit gedacht dat iemand nog eens langer dan medisch strikt noodzakelijk naar mijn borsten zou mogen kijken. Ook thuis is de boel bij voorkeur bedekt, dus ik had eigenlijk niets te zoeken in het Daglicht. Zeker niet met dat beplakte front.

Door de foto’s is die lymfetape echter opeens kinky geworden, zelfs stoer.
Ik hoef mijn getapete tietje niet langer te verbergen.

Pas maar op; volgend jaar is het helemaal “hot”en retehip!

“Het lef om te leven wil nog wel eens ontbreken. Wel vooruitkijken, maar niet te ver om schijnbaar niet de greep te verliezen…En grip, dat is een illusie, dat is nu net wat ik mocht leren. Dus je ontzegt jezelf een hoop, als je niet leeft. Daarom heb ik besloten om te gaan leven en – net als met de wind in de zeilen – maar te zien waar me dat brengt.”

Dank je wel, Sanne, voor het delen van je verhaal.

Dat je schrijft dat je "gewone leven" je werd ontnomen. De paradox die ik me besef dat er geen "gewoon leven" bestaat. Alleen het leven dat je krijgt, dat is jouw leven, jouw gewone leven. Zoals mijn leven, mijn gewone leven is, gewoon omdat het van mij is. Dat je schrijft dat je wilt leven met de wind in de zeilen en maar zien waar je dat brengt. Dat is tenminste een avontuur, de reis van je leven. En je hoopt altijd dat ie lang en mooi zal zijn.