Gister sprak ik Dorine Lintelo over de healingworkshop die we samen organiseren in januari. We wisselden uit hoe het ons gaat sinds de laatste keer dat we elkaar ontmoet hebben in de Belgische Ardennen. Leuk om te horen hoe ieder met z'n eigen werkzaamheden en creaties bezig is. Eén van haar creaties is een verhaal dat afgelopen week in De Pers werd afgedrukt. Het gaat over vrijheid in het leven. Vrijheid in creativiteit en vrijheid van geest als ervaring van een schoolmeisje opgetekend. Dorine liet me de vrijheid het hier over te nemen.

Vrijheid in het leven
Tien jaar was ik en braaf met twee dikke vlechten en een nopjesjurk. Ik zat in de zesde klas en meneer Knops, de hoofdmeester, gaf opdracht een aquarium met vissen te tekenen op een dun A4’tje. Ik keek om me heen. In volle concentratie begonnen alle klasgenoten netjes lijntjes te trekken. Een mooi rechthoekig aquarium. Ik keek voor me uit, kloof op de bovenkant van mijn pasgeslepen potlood. Met tekenles mocht je achter in de klas met de grote puntenslijper
je stompe potloodpunten bijslijpen. Grote ronde krullen vielen dan in het bakje dat eraan vast zat. Die zelfgeslepen scherpe punten gaven zo’n nieuw gevoel. Ik bleef doodstil zitten en keek naar de afdruk van mijn tanden in het geelgeverfde hout, rook eraan. Potlood werd van bomen gemaakt en dat rook je nog steeds. Met gepaste durf, vond ik, zette ik een zee op met de prachtigste vissen en waterplanten. Kleurde ze rood, geel, groen, blauw en tekende waterplanten. De mooiste die er bestonden. Ik liet mijn liniaal terzijde liggen. Ik tuurde trots naar mijn creatie en stapte er als vanzelf in. Ik dook onder. Weg van het klaslokaal met de dichte ramen. Onder water ademden sterrenvissen. Groene schelpen bliezen blauwe parels lucht. De koelte onder de golven stroomde langs mijn vlechten en ik dook nog dieper, waar vissen zwommen rond koraal. Waterplanten gleden door mijn handen. Totdat meneer Knops plotseling briesend naast mij stond. Met een paars hoofd schreeuwde hij: ‘Ik heb je toch gezegd een aquarium te tekenen? Je kunt je weer niet aan de opdracht houden, hè Lintelo?’ Hij greep de liniaal en sloeg hard op mijn knokels. Mijn kin zakte op mijn borst
en mijn trots smolt als een ijsje in de zon. Toen is het begonnen: mijn eigen manier van werken. Vissen horen in de zee!
Maanden later vertelde ik het mijn moeder, die zo boos werd dat ze me meteen van school haalde. Ik ben mijn moeder er nog steeds dankbaar voor. Dat ze mij steunde in mijn eigenheid, durf en vrijheid en heel goed heeft begrepen dat het
daarom gaat in het leven!

Fijn weekend en eh... wil je meedoen aan de healingworkshop, waarbij Dorine een klankconcert geeft? Meld je dan hier aan.

Jeannette