Over "een droom die nooit in vervulling gaat" lees ik in de Volkskrant. Het artikel gaat over de noodlottige val van een (klein)zoon, die een einde maakt aan zijn droom om in de cricketsport te "excelleren bij het WK in 2009." Zijn droom. Na het artikel gelezen te lezen krijg ik het gevoel dat het niet alleen zijn droom was, maar ook die van de vader van de zoon, en van de vader van die zoon. Op de foto staan een vader met 2 zonen, waarvan 'één het afgelopen jaar zijn zoon verloren heeft. Ik kijk naar de foto, de gezichten, de ogen, de opstelling, waarbij senior in het midden, rechts en links geflankeerd door zijn zonen. Ik zie twee ruitjes overhemden, van twee generaties, zou de zoon ook een ruitje gedragen hebben of leek hij meer op zijn oom? Zijn er nog meer zonen of dochters? Een moment vraag ik me af wat de droom van de moeder van deze zoon was.

Het blijft killetjes... schrijft het KNMI; en inderdaad: wat was het killetjes (understatement of the year) langs de lijn vandaag. Zonder handschoenen liep hij daar, mijn zoon, met de mouwen van zijn trui zo lang mogelijk uitgerekt en vastgeklemd in zijn handen. De van de zijlijn aangeboden handschoenen sloeg hij dapper, maar volgens mij eigenlijk meer verlegen, af. Nooit wil hij handschoenen aan en ook zijn winterjas moet je 'm "inpraten" want die zitten niet zo lekker als een "dun jackie" dat zo veel bewegingsruimte geeft. Ja, dat wel ja. Maar vandaag was het ècht koud. Hij liep te rillen. Langs de lijn kreeg ik het -vast goedbedoelde advies- om bij de Aldi voor 69 ct handschoenen te kopen. Een andere ouder riep "Als ie ze niet van zijn ouders krijgt, dan koop ik ze wel." Vast goed bedoeld. Je hoeft het niet koud te hebben.

Ik moest denken aan de woorden van mijn vader, mijn hardwerkende vader, die me beloofde dat ie zou zorgen dat ik het nooit koud zou hebben. Heb je wel een warme jas? Heb je wel goeie schoenen? En doe een shawl om, want je moet het niet koud hebben. Mijn hardwerkende en afwezige vader, omdat hij geld moest verdienen, om te zorgen dat ik het nooit koud zou krijgen. Nee, mijn handen werden niet koud. Wel heeft mijn hart een tijdje in de kou gestaan door zoveel afwezigheid. Maar dat wist mijn vader toen nog niet. En dat geeft ook niet; hij deed z'n best, zoals ook ik dat doe om een goede moeder te zijn. En het resultaat mag mijn zoon straks met de volgende generatie coaches uitwerken.

Na afloop van de wedstrijd gaan we naar de winkel, mijn zoon en ik, nadat hij eerst een doodschop kreeg van een ontevreden tegenstander, tijdens het spel weliswaar, dus dat mag, zeggen zeg. Dat mijn moederhart hem uit het veld wilde halen op dat moment om hem te beschermen tegen deze tegenstander, of misschien wel tegen de wereld, heb ik 'm niet verteld. Wel vroeg ik hem, fietsend op weg naar huis, wat hij er van gevonden had als ik op dat moment in het veld naar hem toe gekomen zou zijn. "Eigenlijk wel fijn hoor, mam". Was dat wat hij werkelijk voelde of volgde hij de droom van zijn moeder? En wiens droom leeft hij door 4 keer per week naar het voetbalveld te gaan? Die van Wesley Sneijder, van zijn vader of hemzelf?

Bij de sportwinkel kochten we zwarte handschoenen met noppen en Craft thermo kleding. Een vermogen, voor deze moeder, die soms andere keuzes maakt dan anderen, omdat ze niet wil, dat het hart van haar zoon in de kou staat. Maar ook de rest van hem mag het nooit koud krijgen. Vandaar.