Wat een toevallige ontmoeting leek via het internet resulteerde in een mooie ontmoeting vandaag, tussen twee coaches, twee mensen. Het raakvlak was "de eigen plek". Al pratend ging het over het vinden van de juiste plek. Of het nu voor werk is of privé. Het innemen van je plek heeft systemisch gezien ook alles te maken met het maken van keuzes. Het bepalen van je richting, vanuit je voeten, stap voor stap richting geven aan de weg die je aflegt, het tempo waarmee je loopt en de plekken waar je (ver)blijft.

Ik vind mijzelf een coach met het hoofd in de wolken en de voeten op aarde. Telkens schaatsend, links, rechts, links, rechts. Soms voelt dat als werken, een krachtsinspanning gelijk een topsporter, waarbij die overigens veelal in rondjes rijdt op de gebaande paden. Ik wijk daar nogal eens vanaf en soms voelt dat als klunen. Maar in deze laatste maand van het jaar geniet ik van het glijden: links en rechts maak ik slagen en ik geniet van het onderweg zijn, al glijdend. En tijdens dat glijden word ik mij gewaar dat ik uit mag rusten, van een intensief en mooi jaar.

Van mijn vriendin kreeg ik het boek "Leven en werken in het ritme van de seizoenen" van Jaap Voigt. Ik sla het boek open in de periode 5 december tot 4 januari en zie een foto van Hapé Smeele, een prachtig bos in de winter, waarbij alleen de stammen van de bomen te zien zijn. Er staat bij geschreven: "In de dagen vanaf 5 december tot omstreeks 20 december is het tijd voor het afronden van zaken. Het is niet goed om in deze periode iets nieuws op te starten; dat lukt gewoon niet. Ook dringende zaken pak je nu niet op; je stelt ze uit tot eind tweede week van januari. Zo kan er vanaf 20 december echt rust intreden." 20 december: dat is morgen!

De beleving van de winterzonnewende; de tijd waarin het gaat om het ervaren van het autonome proces van het leven. In deze tijd rust je in het niet-weten.