In zijn blog voor Ode schrijft Tijn Touber over zijn discussies met zijn vader over dat er meer tussen hemel en aarde was dan het oog kon zien of het oor kon horen. ‘Meten is weten’ was het adagium van zijn vader: ‘Als ik het niet kan zien, bestaat het ook niet’ en ‘eerst zien, dan geloven’ waren andere favorieten. Toen hij (Tijn) twintig jaar geleden voor het eerst meditatiecentrum binnen stapte en te horen kreeg dat hij ging leren contact te maken met dimensies buiten tijd en ruimte en zelfs met God, moest hij gelijk aan zijn vader denken. ‘God? Dimensies buiten tijd en ruimte? En jij gelooft dat?’ Hij hoorde het hem al roepen. Bijna had hij zich omgedraaid, maar hij is blij het niet gedaan te hebben.

"Het spreekwoord eerst zien dan geloven klopt niet. Het is precies andersom. eerst geloven, dan zien. Pas als je gelooft in de mogelijkheid dat iets zou kunnen bestaan wordt het zichtbaar.

Ik begrijp nu ook dat het geen enkele zin heeft om daarover in discussie te gaan. Mensen die niet in God of dimensies buiten tijd en ruimte geloven, hebben gelijk als ze zeggen dat die niet bestaan. Mensen die er wel in geloven ook." Aldus Tijn Touber.

Ik realiseer mij dat dit ook opgaat voor waar mensen in zichzelf geloven: alleen dan kunnen zij zichzelf ten volle zien.

Heb jij al een keer in de spiegel gekeken vandaag? En wat zie je?