In de hoek van de douche zit een spin; gister ook... op dezelfde plek. Hoe groot? "Een hele grote!" zou mijn dochter zeggen". En dan antwoord ik haar (hoopvol): "Maar zeker met zo'n dun klein lijfje...?". "Dag spin, ik ben bang van jou." Ik weet alleen nog niet waarom en eigenlijk zou het andersom moeten zijn: ik heb meer vrienden van jou dood geslagen dan jij van mij tenslotte. Ik besluit: zo lang je blijft zitten waar je zit, is het goed. De harde warme stralen van de douche maken me wakker en doen me deze eerste ontmoeting van deze ochtend vergeten. Maar als ik me bij het afdrogen omdraai om nog even afscheid te nemen is ie weg.... Heeft ie proberen weg te rennen en is ie door de stoom misschien z'n evenwicht verloren en door het putje gegaan..... Ah... wat zielig (maar dan is ie er morgen lekker niet meer....). En als ze (kan ook een "ze" zijn tenslotte, dat heb je wel vaker met spinnen) weg is gelopen, waar zit ze morgen dan mijn spinnetje-klein-vriendinnetje... Da's dan weer minder... de angst van het niet weten groter dan....?

Dank je wel spinnetje... vandaag een ode aan jou. Geef mij je angst en ik geef je er hoop voor terug; wat is jouw angst?