Direct nadat ik had beloofd om mee te gaan naar de ijsbaan kreeg ik al bijna spijt. Zonder schaatsen langs de kant staan lijkt dan wel heel gezellig, het is ook akelig koud. En met de mist en de schaars verlichte ijsbaan leek het me vooraf geen pretje om de "tijd uit te staan" dat mijn kinderen zich vermaakten met hun vriendjes. Een combinatie van verantwoordelijkheids- en moedergevoel èn jeugdsentiment maakten dat ik het dode gevoel in mijn tenen trotseerde en af en toe compenseerde met koffie-uit-een-plastic-bekertje.

Het bleek langs de kant verrassend stil; weinig ouders voelden zich geroepen om vanaf deze plek de schaatsprestaties te volgen. De kou hield hun thuis of hun eigen enthousiasme voor het schaatsen maakten dat zij zelf zich ook tussen het gekrioel begaven. Wat eerst een tegenvaller leek (beetje bijkletsen met oude bekenden zat er op deze plek niet in vanavond) werd een unieke ervaring: uitkijkend over de natuurijsbaan van Voorschoten ontstond, ondanks of misschien wel vanwege de kou, een vorm van meditatie waarin ik terugkeerde naar de tijd dat mijn moeder op dezelfde plek de kou trotseerde en mij en mijn zus begeleidde tijdens de toen nog regelmatige terugkerende schaatsmogelijkheden op deze plek. Voor mijn kinderen was het de eerste keer, voor zover ik mij kan herinneren. Een prachtig gezicht was verder om zo nu en dan uit de mist het blije gezicht van mijn zoon te voorschijn te zien komen, nadat hij zijn volgende rondje "alweer sneller" was gegaan dan het vorige. Oefening baart kunst en als je nog zo weinig geschaatst hebt leveren de eerste oefeningen gelijktijdig op dat je met sprongen vooruit gaat. Mijn dochter kwam met bevroren haren van het ijs, het resultaat van een ijsballen "gevecht" met een vriendin. Brrrrrr. Ik moest er niet aan denken en krijg het nog koud van de aanblik, maar zij zei nergens last van te hebben. Terwijl een vriendin van mij me voor gek verklaarde dat ik meeging gisteravond, gaven mijn kinderen me op deze manier een onvergetelijke avond.

De avond leverde een prachtig gevoel van geven en nemen op. Koude tenen en een warm gevoel in het hart.

Deed me denken aan het woord "tonglen" dat ik gister las -in de trein op weg naar huis- in het boek van Anneke van der Meer: "Geef je woorden vleugels." Tonglen (tibetaans: "geven en nemen") is een vorm van meditatie, met als doel het opwekken van mededogen. In vele Boeddhistische landen is Tonglen een gebruikelijk onderdeel van een meditatie. Tonglen gebruikt men op zichzelf en op anderen, maar ook op personen die men niet mag. Ook situaties en gebeurtenissen kunnen mededogen opwekken.