Gister sprak ik een oud-collega; ruim 20 jaar geleden begon onze samenwerking, die zo'n 10 jaar zou duren. Inmiddels zijn we ouder, wijzer ("life provided my real education"). Onze namen klinken hetzelfde, de stemmen ook, alhoewel van beiden iets lager. De tonen van onze ontmoeting nu klinken anders dan toen, niet zo zeer vanwege die stem; het komt omdat de toon van ons hart voor ieder van ons inmiddels is veranderd. Voorbij de maskers, die ons toen nog zo dienden.

Het hart als het thuis van onze kern, van wie wij diep van binnen zijn. Het was mooi om elkaars tonen te horen, voorzichtig afstemmend, zodat ons gesprek een inspirerend muziekstuk werd. Hoe dat klonk? Iets met ballades, études, een polka en de Marche funêbre omdat Ruud, een oud-collega er zo jong al niet meer is.

Ken jij de tonen van je hart of wil je die (beter) leren kennen?

Kom dan zaterdag naar de Healingworkshop met klankconcert van Dorine Lintelo.