Tijdens een coachsessie bleek dat het hart wel weet wat het moet doen. In de stilte van het hart zitten vele antwoorden. Als het hart nog niet zo gewend is om stil te mogen zijn, of wellicht beter gezegd: om zich te mogen laten horen, dan worden we vaak bang. Als reactie daarop schieten we in het hoofd. Daar komen we de ons bekende overlevingsstrategieën tegen. Dan kan het helpen om je begeleider te vragen nog even bij je te blijven, zodat jij nog een stap kunt maken in het oefenen van "zijn". Daarna durf je vast weer te luisteren naar de tonen van je eigen hart.

Wil je vanuit andere "kanalen" ondersteuning bij de vraag: "wat moet ik doen?" en daarbij niet weer in je hoofd terecht komen. Dan kun je deze oefening ook doen.

Ga zitten op een stoel en maken een goede gronding. Leg je handen losjes in je schoot of waar jij dat prettig vindt. Lees de volgende tekst of laat deze door iemand aan je voorlezen en sluit (daarna) je ogen:

"Vertwijfeld staar ik naar de grond. Voor me liggen mijn strijdbijl en mijn vredspijp gekruist over elkaar. Ik word verscheurd tussen de noodzaak om te vechten en mijn verlangen naar het handhaven van vrede. De indianen om me heen dansen en zwaaien met hun speren en bijlen, voor hen is de keuze al gemaakt. Maar ik ben de leider en realiseer me de verregaande consequenties van mijn besluit. Ik trek me terug uit de joelende menigte en ga naar mijn favoriete plek in de omgeving, waar ik zachtjes begin te trommelen om raad te vragen aan Grote Geest. In een visioen komt hij tot me in de vorm van een dier, die me meeneemt naar de wereld van de Goden. Daar wissel ik van gedachten en krijg ik een nieuw inzicht."

Na afloop kun je opschrijven wat je ervaren hebt of er een tekening van maken. Laat je handen nog iets langer doorgaan, nadat je eigenlijk al vindt dat het klaar is. Daarna kun je ook de betekenis van je dier nog opzoeken in de Medicijnkaarten.

Veel plezier bij de Indianen vandaag?

Jeannette