Een weekend zonder afspraken, een sportloos weekend. Het voelde bijna als een unieke gebeurtenis; misschien wat overdreven, maar het leek wel als een verloren verleden. Wanneer konden we -buiten de vakanties om- uitslapen, samen eten en in vrijheid kiezen wat te doen. (Ja, ik weet het sporten is ook een keuze en al die andere afspraken ook, maar toch...). Dat maakte dat we zaterdagochtend zomaar uit konden slapen en tijdens het daarop volgende uitgebreide ontbijt lang met z'n vieren aan tafel zaten. Tijd om de gebeurtenissen van de afgelopen week nu eens met z'n allen de revue te laten passeren. Met school en sportende kinderen en de onmogelijke wedstrijd- en trainingstijden komt het praktisch niet meer voor dat er met zijn vieren aan tafel gegeten wordt.

Zoveel ruimte en vrijheid vroegen om een speciale invulling van dit weekend en na uitvoerig familieoverleg werd besloten om te onderzoeken of er nog kaarten verkrijgbaar waren voor de musical Tarzan. Over verloren verleden gesproken: mijn laatste Van de Ende-musical was geloof ik Miss Saigon en daar was ik nou niet heel erg enthousiast over. Ik kan mij herinneren nogal vooraan gezeten te hebben op een 1e rangs plek, waar horen en zien me een beetje verging; eigenlijk vond ik alles "overpowered" maar dat zal vast niet alleen de musical geweest zijn. Het gezin met 2 kleine kinderen, waarvan 1 pas geboren, een drukke baan en de niet prettigste periode met mijn (inmiddels ex-)echtgenoot droegen vast ook bij aan dit gevoel.

En nu, op deze zaterdag, stelde mijn oudste (inmiddels) puber voor naar een musical te gaan. Ik vond het een superidee van haar, dat bij mij al jaren niet meer in mijn refentiekader zat, niet in de laatste plaats vanwege de enorme prijzen van deze grote musicals. Dit weekend was het anders en kon alles of deden we in ieder geval goed alsof. Gelukkig bleek de uitgekozen musical Tarzan na bijna 2 speeljaren nog ruimvoldoende 1e en 2e rangs plaatsen voor het uitzoeken te hebben.

Met de beelden van Johnny Weissmuller nog in mijn herinnering togen we na een etentje in Toff naar het Circusttheater, dat tegenwoordig Fortis als voorvoegsel heeft gekregen. Na het ophalen van de Nienke-toegangsbewijzen (ook hier maak ik graag plaats voor de naam van de sponsor van dit deel van de avond) beleefden we de oude legende van Tarzan in een ongekend spectaculaire versie waar ik nog lang met veel plezier aan zal terug denken.

Zo keerde het verloren verleden deze avond niet alleen in het mooie gelijknamige lied in de musical terug. In de tekst vind je ook zo mooi het systemisch werk weer terug (met excuses voor enige beroepsdeformatie).

Hoor ik dan helemaal nergens bij?
Ben ik alleen?
Is er dan niemand hier die geeft om mij?
Waar moet ik heen?

Zou er een plek op de wereld zijn
Waar ik naar toe kan gaan
Waar ik niet iedereen verdrietig maak?
Waar ik mag bestaan

Mag ik nou naar huis?
En daar de waarheid zien?
Zodat ik alles begrijpen zal
Misschien

Dit verloren verleden
Deze stille getuigen
Vage woorden en beelden
En ze spreken tot mij
Ik heb het altijd geweten
Dat er nog iemand leefde in mij
Ben ik die ander?
Of ben ik allebei?

Zeg mij, kom ik hier dan echt vandaan?
Is dit de bron van mijn bestaan?
Wijs me de weg terug en zeg me dan
Wat ik moet doen, waar ik nu heen moet gaan?

Zijn dit mijn ouders?
Deze twee zo verliefd, zo volmaakt
En zie ik in hun armen dan het kind dat ik kwijt was geraakt?
Deze familie
Die me bang maakt en boeit
Is niet de familie
Waarmee ik op ben gegroeid

O zeg mij, kom ik hier dan echt vandaan?
Is dit de bron van mijn bestaan?
Wijs me de weg terug en zeg me dan
Wat ik moet doen, waar ik nu heen moet gaan?

Hun geesten roepen mij
Hun stemmen zacht en dwingend
Fluisterend en zingend
En zo maak ik nu dan mijn keus

Want hier kom ik werkelijk vandaan
Dit is de bron van mijn bestaan
Ik richt m'n ogen op de horizon
Om eindelijk, de weg terug te gaan

Ik zie mijn vader kijk naar hem
Zie daar zoveel dat ik herken
En ik recht mijn rug zoals hij deed
En ik zie eindelijk weer, wat ik ben

Ik ben een mens

Dit mens kijkt terug op een heerlijk weekend en gaat er een mooie week van maken. En jij?

Jeannette