"Als je anderen niet kunt accepteren, komt dat doordat je jezelf nog niet accepteert." Deze tekst van Thich Nhat Hanh neem ik vandaag met me mee. Ik heb voor mezelf wat vragen te beantwoorden, zoals waarin ik mezelf nog niet accepteer. En ook wat dit betekent voor mij. Wat voedt mij in het helingsproces en wat niet, waarin wil ik mij spiegelen en welke spiegels werken niet mee? Niet omdat zij geen waardevolle spiegels zijn. Ik houd in het leven van leren, leren door uitproberen en door fouten te mogen maken. Dat nodigt uit tot veel studie, vooral ook zelfstudie. Bij die zelfstudie behoort, zo bedenk ik mij, ook het ontwikkelen van de kracht om dat wat mijn leer- en helingsproces niet meer dient af te ronden. Of wellicht is dat al afgerond en moet ik dat alleen nog onder ogen zien door het uit te spreken. Hoeveel spiegels heb je nodig om de juiste beslissingen te nemen in je leven. Eén keer is toeval, twee keer moet je op gaan letten, drie keer is een patroon... Mag je bij 4 keer constateren dat er iets afgerond mag worden, met een groot dank-je-wel voor de mooie tijd en het delen van dat wat in al zijn intensheid gedeeld heeft mogen worden? De momenten van mega veel plezier maken met elkaar en andere momenten van diep verdriet een plek geven, voor mezelf en met de ander. Ik kijk in liefde en met mededogen naar de weg die ik ging en die we samen gingen en constateer dat ìk het wellicht ben die die weg al een tijdje niet meer loop. Wel laat ik een traan omdat er in het "nu" dat gevoel is. Wat er verder in de toekomst nog te delen is zal zich mogen laten ontdekken. Als iets knelt, maak het los en zie welke verbinding ontstaat: vooralsnog zit ik in de fase van loslaten geloof ik, omdat er teveel knelt.

Het wordt een leerzame dag, hopelijk met heling.

In de loop van deze dag kwam ik nog een mooi zinnetje tegen van A. Enquist (Adante):

"Als de tocht niet meer voert naar de

plaats waar alles weer goed komt,

wat houdt haar gaande?"

Het ìs een leerzame dag....!