Zo'n 28 procent van de vaders denkt op het werk ‘kansen te missen’ wanneer ze een dag in de week voor hun kinderen gaan zorgen; 37 procent denkt dat het lastig te combineren is met het werk. Zo blijkt uit een onderzoek van IkVader en de Negenmaandenbeurs. Ik ben benieuwd wat deze percentages zo'n 15 jaar geleden waren, toen ik zwanger was. Volgens mij niet veel anders. Toen was ik zelf overigens ook bang kansen te missen. Zoals bleek niet onterecht, want toen ik al in een heel vroeg stadium van mijn zwangerschap uit loyaliteit mijn toenmalige werkgever als één van de eerste vol trots over mijn zwangerschap vertelde was het eerste wat ik te horen kreeg: "Persoonlijk heel erg gefeliciteerd, zakelijk gezien ben ik er niet blij mee." Hij vertelde het met droge ogen; ik hield de mijne ook droog trouwens, al zal ik vast wel even geknipperd hebben.

Daarna volgde de vraag "hoe ik dat dacht te gaan doen". En toen ik voorzichtig aangaf dat ik dan 4 dagen wilde gaan werken in plaats van 5 werd mijn direct te kennen gegeven dat ik dan een andere functie, mocht aanvaarden. Een functie binnen het managementteam was uitgesloten in 4 dagen.

Ik heb er uiteindelijk nog 4 jaar gewerkt; heb in die periode 2 kinderen gekregen, na de eerste daarvan "bewezen" dat ik nog steeds capabel was om naast het moederschap een managementfunctie te vervullen en kreeg opnieuw een managementfunctie aangeboden. In die periode initieerde en ontwikkelde ik een kinderopvangregeling en leaseautoregeling voor parttimers. Ik leerde ervaren hoe het was om gebeld te worden in vergaderingen en naar huis te moeten vanwege een ziek kind. Ik leerde ook de onbalans ervaren die ontstond doordat ik het was die altijd als eerste werd gebeld en als dat niet zo was, dan bleek ik uiteindelijk toch degene te zijn, die zich -blijkbaar- het makkelijkst "vrij kon maken". Want vaders en parttime? Uiteindelijk was ik het meestal die hijgend bij de crèche aankwam, ook op de dagen dat vader de kinderen zou ophalen, maar het niet haalde om op tijd te zijn, waardoor ik alsnog kon proberen de race tegen de klok van 6 uur te winnen. Want anders kreeg je als ouder straf. En 3 x straf voor te laat komen zou behalve het zure gezicht van de leidster met de uitspraak "Wij willen ook naar huis" ook een echte straf betekenen. Ik vond dat eerste al erg genoeg om flilnk gas te geven. Geen idee welke andere straf er op zou volgen, want ik zorgde uit angst zelf wel dat ik op tijd was. Ze zullen je kind toch niet op het stoepje zetten in de maxi-cosi...?

Enfin, ook die tijden zijn al weer lang voorbij. En ik heb er veel van geleerd. Ook dat angst een slechte raadgever is. Inmiddels blijkt het zelfstandig ondernemerschap prima te combineren met kinderen en zie ik ze meer dan ooit. Er zijn nu net zo veel pappa- als mamma-dagen in deze fase.

Overigens is het goed als vaders èn moeders zich realiseren dat parttime werken en het ouderschap samen delen heel goed haalbaar zijn. Bovendien is de kans met het huidige scheidingspercentage heel groot dat ze dat allemaal zelf ooit eens gaan ervaren. Wie weet dat het aanbrengen van meer balans in een vroegtijdig stadium ook de balans in het huwelijk (langer) goed houdt.

Ik wens je een prettige balans-dag!