The meaning of life is being alive. Terwijl we iedere dag inspanningen leveren om te worden wie of wat we denken te moeten of willen zijn, geeft het leven ons steeds een teken van waar het leven over gaat. Eerst in de vorm van speldeprikjes, daarna worden het spiegels, soms levensgroot, levensecht en lachspiegels. En als we blijven ontkennen, dan is het leven bereid om ons steeds verder door elkaar te schudden. En wie weet, blijven we wel ontkennen totdat we niet meer kunnen.

Hoe is dat voor jou? Vraag jij je af wie je bent of hoe de ander je wil hebben? En is dat wat die ander van je verwacht of wat jij projecteert, zodat de ander een spiegel voor je wordt waarin jij niet bereid bent te kijken.

Onderstaande film van Nic Askew past mooi bij het gesprek dat ik dit weekend had met een moeder die zich af vroeg hoe schuldige ze zich moest voelen als ze haar kinderen van 2 en 4 voor de Wii zette als er telefoontjes van klanten waren om te beantwoorden. Ik kon haar het antwoord niet geven. Hèt antwoord bestaat niet.

Ik kon wel de film terugkijken van mijn eigen spiegels van toen en van nu in de hoop daarin mijn antwoorden te zien. Ik voel mij gelukkig met de spiegels om mij heen al zijn sommigen nu en dan niet eenvoudig om in te kijken.

'the humility of taking notice' from Nic Askew on Vimeo.