Bij het verlaten van het huis zag ik haar uit een ooghoek teruglopen van de auto het huis in: iets vergeten. Snel keerde ze weer, trok de deur achter zich dicht en haaste zich met een quasi versnelde pas naar haar auto. Ze had duidelijk haast deze buur-vrouw-van-een-paar-huizen verderop of geen zin in een gesprek. Ik ook niet trouwens, want ik had besloten om mijn reis, waarvan ik verwachtte dat hij ongeveer 2 uur ging duren de tijd te nemen voor een verhaal-op-mijn-hoofd met mijn nieuwe iPod. Ja, de ander heeft inderdaad na 2 jaar de geest gegeven. De droeve conclusie na nog geen 30 seconden inspectie van het apparaat door de lieftallige jongedame achter de counter van de Apple-store (zoiets als wat vroeger een winkel was) liet ook aan duidelijkheid niets te wensen over: "Kapot, niet meer te maken." Zij wist hoe je een slecht nieuws gesprek moest brengen; geen hogere management- of leiderschapstrainingen voor nodig, noch het seminar van goeroe Tiggelaar: Kapot is kapot en als je wat nieuws wilt, dan moet je dat kopen. Ik slikte een emotie weg, of eigenlijk twee: één namens mijn portemonnaie en de ander vanwege het feit dat ik deze iPod kado had gekregen van mijn vriendin. Ik troostte mij met de gedachte dat deze iPod nieuwer, nog dunner, in het zilver en lichter was, een Geniusfunctie heeft en 120giegjes opslagruimte. Waar dat laatste goed voor is...? Dat wordt me vaak later in de tijd sneller duidelijk dan verwacht in de wereld-van-veel-meer-meest. In ieder geval voorbereid op een heel lange reis blijkbaar en ook de bron voor het volgende dilemma: zoveel ruimte heeft de schijf op mijn klaptopje niet.

Enfin... ik liep dus met mijn nieuwe iPod richting station met een kletsende mevrouw op mijn hoofd. Ze heeft gelukkig een prettige stem en ik luisterde aandachtig naar hetgeen ze mij te vertellen had. Grappig hoe een mens zo schijnbaar in zichzelf gekeerd door de wereld kan lopen. We passeren elkaar, groeten elkaar en zijn elkaars mens, maar o, wat kunnen we genieten van het alleen met onszelf zijn. In de treincoupée lachtten mij vele "oortjes" toe en verzekerde ik mij van een plek waar ik , met mijn aura ruim om mee heen, weinig kans liep op gezelschap naast of tegenover mij.

De enige persoon die ik verder nog gegroet heb op mijn reis was de conducteur die mijn kaartje kwam stempelen; ik voelde wel dat ik daarbij de oortjes even uit moest doen. Anders voelt het zo aso, maar dat schijnt mee te vallen: ik was de enige. De meeste keken quasi verstoord en nonchalant op en bleven het ritme van de (blijkbaar) muziek "meebangen".

Het was heerlijk: zo'n reis met mezelf, de mevrouw op mijn hoofd, en vele anderen: hadden we het in de jaren 60 over een LAT-relatie (living apart together), vandaag had ik een LTA-relatie al hoewel... de mevrouw op mijn iPod...

Ik wens je een goede reis vandaag, waarheen en met wie hij ook gaat. Ik heb straks nog één halte voor vandaag: met 36 vrouwen bij elkaar. Alles op zijn eh... haar tijd.

Fijne dag!

Jeannette