Eerst lees ik de column van Rémi van der Elzen in de Esta. Wat lijkt me dat toch een feest: door Nederland treinen, schrijven over je ontmoetingen en er nog geld voor krijgen ook. En ik vind ze leuk, haar columns "'Rémi spoort". Herkenbaar, licht en met humor en diepgang. Al weet ik niet over de vader van de jongen over wie ze deze keer schrijft onverdeeld blij zal zijn met het artikel; de zoon vast wel, in ieder geval met het gesprek met Rémi. Hij gaat doen wat hij moet doen, van zichzelf in dit geval: zijn moeder opzoeken na misschien wel 20 jaar (schat ik in), nadat ze hem en zijn broertje had gezegd: "Ik kom nog terug om jullie op te halen." Dat deed ze, maar het lot besliste anders.

Ik lees verder het interview van Femke Halsema met Noreena Hertz, econome en "anders-globaliste", zo wordt ze omschreven. Ze schreef onder meer het artkel: "Why we must stay silent no longer". Femke en Noreena praten over trends in onze consumptiemaatschappij. Hertz is optimisch volgens Halsema, of pragmatisch, zoals zij dat zelf noemt. De reden? Ze heeft een nieuwe trend ontdekt: erg veel ontslagen bankiers proberen nu leraar te worden. Ik zie het beeld voor me, terwijl ze de schoolbanken verlaten. Ieder zijns weegs. De één kiest voor een donkerblauw pak, wit overhemd en een kekke stropdas, in de clubkleuren van het team waar hij zich bij aansluit wel te verstaan. Hij treedt in de voetsporen van zijn vader. De ander in corduroy of spijkerbroek, ook een beetje clubafhankelijk, met een iets te vlot overhemd om niet af te steken bij zijn doelgroep, een kudde scholieren die graag wil weten hoe je geld kunt verdienen in de wereld. Beiden zijn op weg naar een betere wereld.

De eerste kijkt nog een keer om, wat schamper, naar zijn oud studiegenoot die leraar wordt; lekker veilig in het onderwijs. "Loser", durft zijn nek niet uit te steken in de èchte wereld en gaat doen wat z'n pappa deed. Wat de ander denkt is mij niet geheel duidelijk; hij is vast van plan om zijn kennis anders, leuker, aan de man te brengen dan zijn voorgangers van wie hij het leerde. Ook is hij heel blij met de lange vakanties - hij wist nog niet hoe hard hij ze nodig zou hebben- en hij wist tot voor kort redelijk zeker dat hij 's avonds mee at met het gezin aan tafel.

En nu dan: er is een lerarentekort èn we hebben ontslagen bankdirecteuren die wel in dat gat springen. Ik vind het wel mooi geloof ik: met alle levenservaringen krijgen we nieuwe formules in het onderwijs: over de balans van geven en nemen. Binnenkort bestaan Y = C + S + B en Y = C + I + O + E - M niet meer. Dan wordt daar een G van geluk aan toegevoegd: links en rechts hoop ik. En laten we niet vergeten: in elke schoolmeester zit een bankdirecteur en in elke bankdirecteur zit een schoolmeester.

Tot zover de juf van vandaag in een gratis column (al sta ik open voor waarde-bepaling achteraf).

Ik spoor rustig verder, kèdeng, kèdeng.

Jeannette

P.S. de foto is van M. Maryss