Dat de lente en de eerste zon veel in mensen los maakt, was gister goed te merken. Op mijn wandeling van Utrecht CS naar de Wittevrouwenstraat (of was het -laan) passeerde ik vele zonovergoten terrassen. De eerste warmte en de voor velen vanwege onwennigheid overtollige kleding maakten de mensen dorstig en uitgelaten en de keuze om de middagpauze iets langer te laten duren was daarmee door velen snel gemaakt. Omdat ik ruim op tijd was voor mijn afspraak besloot ik dat goede voorbeeld te volgen en zette mij neer aan een tafeltje in de half schaduw/half zon. Met mijn vitiligo is de volle zon, zeker in het voorjaar, niet aan te bevelen en bovendien had ook ik nog niet echt op de weersberichten vertrouwd en had net een laagje te veel aan.

Met een cappuccino las ik verder in "Op zoek naar het wonderbaarlijke" van Gurdjieff.

Enkele minuten later werd het tafeltje achter mij bezet door een groepje oudere jongeren in McGregor outfit, gestreepte overhemden met een gekleurde boord aan de binnenzijde, de broek met strakke broekriem net onder de ietsoverhangende buik, vette zonnebril op het hoofd à la Henk Jan Smits. Ze hadden het gezellig en waren, zo bleek uit hun luidruchtige boodschap aan op de fiets passerende soortgenoten (er was hier duidelijk sprake van een thuiswedstrijd), vast van plan deze middag tot de hunne te maken en te gaan varen door de Utrechtse grachten. Eén van hen was wat vergeten en bedacht zich dat het handig was om zijn secretaresse (de rest had een naam, maar deze werd voorgesteld als "mijn secretaresse") nog even terug te sturen naar kantoor om dat op te halen. Zijn verzoek werd opgevolgd en binnen enkele minuten keerde "de secretaresse" met het gewenste artikel terug. Er werd nog even wat gedronken op het terras van het restaurantje net even buiten het centrum van utrecht met de volgens de eigenaar "juiste content". Dat is waar het over gaat: de juiste content voor je zaak en da's net weer even anders dan een goed concept. Ik volgde zijn visie en strategie voor even tot dezelfde eigenaar-van-de-secretaresse er achter kwam nog iets vergeten te zijn: zijn zonnebril. Dit keer lag het in zijn auto. Opnieuw werd gevraagd of zij het wilde ophalen. Dat wilde zij.Toen ze vroeg waar ze zijn auto kon vinden, riep hij haar achterna: "Dit zijn de sleutels en roep maar "zakenauto" dan roept ie wel terug. Dat kan je wel, toch?" Met haar blonde haren in de wind en iets te overdone (maar dat vind ik al gauw) opgemaakte, mooi gestileerde gezicht en hoge stoere laarzen draaide zij zich nog een keer om naar het gezelschap en wierp de mannen een beminnelijke en brede lach toe. Daarna draaide ze zich snel weer om en vervolgde haar pas.

Ik moest denken aan de woorden van mijn vader: "Een kwartje voor je gedachten." Maar ja, mijn vader doet het al een tijdje niet meer en met kwartjes kom je ook niet ver meer. Dus ik denk: "Een euro voor je gevoel?"