Terwijl ik me, genesteld op de bank, met een kop thee, verdiep in de vertellingen over het Human Design systeem, gaan mijn herinneringen terug naar de middelbare schooltijd. Engelse boekenlijst in de hand en lopend door de schoolbibliotheek: elk boek werd gecheckt op aantal bladzijden. Boven de honderd, maar toch een leuk boek volgens anderen: dan werd scenario 2 ingezet: het lezen van het uittrekselboek in het Nederlands. Vreemd eigenlijk... ik was (en ben nog steeds) gek op taal, maar dat verplicht lezen van boeken en daar over overhoord worden. Wat een weerstand had ik daar tegen.

Niet zo vreemd, achteraf gezien: je moest vragen beantwoorden die mij met een "open hoofdcentrum en ajna" niet interesseerden. Als ik een boek lees gaat het over het gevoel dat ik er bij krijg en wat er "op inhoud" van blijft hangen weet ik pas als ik er achteraf met anderen over praat. Maar over gevoel werden geen vragen gesteld en wie weet gelukkig maar, want ik weet ook niet of ik op die leeftijd zat te wachten op het delen van mijn gevoel met een aantal leraren. Behalve dan die ene, die mij regelmatig dromerig aankeek om mij, na mijn wat verbaasde blik, toedichtte dat ik "van die prachtige wenkbrauwen" had.

Enfin, over gevoel werden dus geen vragen gesteld. Ik kan mij nog het gezicht van de "bijzitter" herinneren toen mij tijdens het examen 3 vragen werden gesteld. Het ging over motieven, hoofdpersonen, chronologie en terugkerende thema's'; geen idee wat het antwoord was, en dat heb ik ook gezegd: "I don't know the answer to that question, but what I do know is...." gevolgd door iets dat voldoende onderhoudend bleek te zijn om mij uiteindelijk met een 8 in the pocket het examenlokaal te hebben doen verlaten. En dat was niet bij de leraar die fan was van mijn wenkbrauwen. Hij zou nu overigens vast weer tevreden met de bogen boven mijn ogen zijn: na jaren van epileren hebben ze weer hun oorspronkelijk vorm. Ach, het duurt even voor je tevreden bent met wat je meeneemt in dit leven.

Ik bedank mijzelf voor deze laatste zin: vormt een mooi bruggetje naar het bedoelde onderwerp voor dit blog: Human Design gaat over wat je meeneemt in dit leven. Ik lees dus in het Engels over Human Design; je zult wel moeten trouwens want ik ben er nog weinig Nederlands over tegengekomen. Ik lees de door Patricia Balentine opgetekende tekst van een lezing van 26 juli 2008 door Ra Uru Hu.

Eén woord blijf ik op steken: SERENDIPITY. Het is een mooi woord, ook zonder de exacte betekenis te weten. Volgens mij heb ik ooit een film met die naam gezien en die ging over het levenslot. Binnen de context van het verhaal zou dat ook passen. Altijd handig: context. Zonder context bungelt een woord zomaar in het niks. Ik besluit de betekenis op te zoeken: I love Google & Wikipedia!

Serendipity: Serendipity is the effect by which one accidentally discovers something fortunate, especially while looking for something else entirely. The word has been voted as one of the ten English words that were hardest to translate in June 2004 by a British translation company.

Serendipity gaat over op zoek gaan naar iets en dan iets anders vinden, om je daarna te realiseren dat hetgeen je gevonden hebt je beter past dan hetgeen je naar op zoek was....

Voor diegenen die zich hierbij afvragen of zoeken dan nog wel zinvol is, plaats ik graag een uitspraak van Louis Pasteur. "In the field of observation, chance favours only the prepared mind."

Serendipity: het hoofd heeft de betekenis(sen) onderzocht. Ik vind het een mooi woord. Da's nu precies het verschil tussen "kennis" en "awareness" en daarover wat ik net aan het lezen. Gewoon mooi.

Mooi dag nog verder!

Jeannette