Zittend bij de nieuwe kapsalon (de zaak is niet nieuw, maar door mij pas uitgeprobeerd en zeer geschikt bevonden in de nieuwe woonplaats-to-be) laat ik alle indrukken op mij afkomen. Het gillende meisje dat in een poging haar te ondersteunen in het leed volledig wordt omklemd door haar moeder. De mevrouw-met-haar-op-zolder waar Catweazle nog van zou schrikken. Het 3e kopje koffie dat mij met stralende glimlach door één van de kapster wordt aangeboden met "je bent er nou toch..". De vraag van de donkere kapster aan haar geblondeerde collega of zij "deze fles altijd gebruikt voor mevrouw M." verraadt een subtiele professionaliteit en klantgerichtheid die in deze setting heel goed past.

Ik laat mij verwennen door de toegewijde doch routineus door mijn haren gaande vingers van een van Shirley Temple kapsel voorziene dame, al heeft ze overigens al lang die leeftijd niet meer. En passant laat zij mijn hoofdhuid nog even meegenieten en terwijl ik met mijn ogen dicht alle geluiden van pratende setjes (1 op de stoel, de ander er achter), een blazende föhn en kletterend water, met als hoogtepunt de radio op 3FM, als een zacht lentebriesje langs me heen gaan.

Ik vraag mij af: wat maakt nu dat ik me aan dat alles bij de ene kapsalon irriteer terwijl het hier echt goed voelt. Zijn het de helder witte muren, megagrote zilvergeschilderde van piepschuime randen voorziene spiegels of retro prinsessetroon in de hoek van de zaak? Zijn het de geuren waarmee de fabrikanten ons willen verleiden of zijn het "gewoon" deze vrouwen? Geen idee en, zo gaat door mijn hoofd, "frankly, my dear, I don't give a damn." (Voor wie het gevoel heeft deze zin eerder gehoord te hebben: Red Butler in de film Gone with the wind tegen Scarlet O'Hara.) Het gaat er niet om waarom het goed voelt, het voelt goed en daarom kom ik er terug. Stop the thinking!

Voldoende input voor een geinspireerd blogje of, kijkend naar het resultaat: een Blog.

Dat dacht ik.... tot mijn lief de trap op kwam en mij enthousiast begroette, terwijl ik de muis net richtte op "opslaan en nog off line". Helaas.... Mijn muis was onder de indruk van zoveel enthousiasme en besloot op "annuleer" te drukken.

Liefde en blogs gaan niet samen. Niet tegelijkertijd in ieder geval en daarom staat hier nu een heel andere tekst. Omdat als ik schrijf het uit mijn "vingers" rolt en ik geen "save" knop in mijn hoofd heb, die het verhaal nog een keer opnieuw kan afdraaien. Dus daarom mag jij, lezer, het vandaag met deze versie doen. Omdat liefde en mijn blog even niet samen gingen. Tot zover mijn blog, met liefde voor jullie.

Nu naar mijn lief!

Ik wens je veel liefde en wie weet morgen weer een blog alhoewel: morgen workshop opstellingen, Goede Vrijdag... ik geloof dat ik je alvast mooie Paasdagen wens. Tot daarna of...

Jeannette