Er was nog zeker 1,5 uur tijd om "achter de douane" (zo noemden we dat gebied altijd toen ik nog op Schiphol werkte) te verpozen voor ons vliegtuig richting Rome zou vertrekken. Quasi nonchalant, zo klonk het in ieder geval, vroeg mijn lief om nog even mee te lopen naar de electronica winkel. Niet dat ze iets wilde kopen, maar alleen oriënteren... op dat mooie opnametoestel voor readings en dergelijke: de Olympus LS-10. Tuurlijk... even oriënteren, want een impuls aankoop doet mijn lief nooit. Na het oriënterend kijken van mijn lief draaide zij zich naar mij toe en stelde voor om ergens iets te gaan drinken, zodat ze er nog even over na kon denken en vroeg me wat ik daar van vond.

Waarvan vond? Dat drinken vond ik wel een goed idee en nadenken is ook geen slechte bezigheid als je van plan bent een grote uitgave te doen. Daar zat mijn hick up niet. Waar dan wel? Eigenlijk op 2 plekken. De ene plek was mijn buik: die wist namelijk al lang dat mijn lief dat apparaatski ging aanschaffen, dus waarom dan niet gelijk en kiezen voor uitstel? En de andere plek was het hoofd van mijn lief. Met nadenken zou ze namelijk nooit tot de juiste beslissing komen. Je hoofd is een prima plek om te onderzoeken, lijstje met voor en nadelen samen te stellen, maar nooit de motor van waaruit je de voor jou juiste beslissingen neemt.

Ik vroeg mijn lief: "Ga jij het apparaatski aanschaffen vandaag?" Met een "aha-um" die diep vanuit haar sacraal resoneerde werd mijn buikgevoel bevestigd.

Dat drinken ging door trouwens, maar met Olympus op zak.

Over weten en niet weten gesproken: Wat ik nog niet wist, en zij wel, was dat ik de eerste zou zijn om het apparaat te gebruiken. Allereerst was daar het overlijden van poes Sammie dat aanleiding gaf voor een reading en vervolgens gaf ik M. een reading van haar Human Design chart na deze in het heerlijke voorjaarszonnetje geanalyseerd te hebben. Prachtig als werk en genieten zo samen kunnen gaan.

Vanmorgen maakten wij een heerlijke wandeling op de Prati, waar we genoten van de mooie natuur, het landschap en de geluiden van de dieren. Het fluiten van de vogels en het knorren, geblaat en gemekker van andere loslopende dieren met hun jongen: paarden, schapen, varkens en koeien: ze liepen en lagen hier allemaal als één grote familie door elkaar, terwijl Pien, de hond, over ons waakte en zorgde dat wij onze weg ongestoord voort konden zetten, zelfs waar de stier ons pad kruiste.

En natuurlijk konden wij het niet laten om de geluiden uit de natuur ook vast te leggen op onze Olympus.

Hoe dat thuis klinkt? Geen idee, maar dat hoeft ook nog niet. Voorlopig genieten we er nog een paar dagen van "live". Nagenieten doen we straks, met de foto's, ook die van het zoenen onder de Maretakken. Dank je wel M. en F. dat jullie ons weer op deze prachtige plek brachten. Ik hoop er nog vaak terug te komen.

Tot later,

Jeannette