Ik stond in de rij voor de kassa, achter mij een rits wachtende vrouwen (echt waar, alleen maar vrouwen)met boodschappenkarretjes. Aan de inhoud van de meeste ervan te zien wordt het de komende week weer feest in vele huizen. Eetfeest wel te verstaan. Dat ook ik chips en Cola (de èchte) in mijn stockvoorraad heb is een feit, maar valt gewoon niet zo op als je je boodschappen met de fiets in etappes doet. Hoeveel rijen staat een mens eigenlijk in in de loop van zijn leven? Totdat je je eigen boodschappen niet meer kunt doen. Maar met alle loopmandjes, scootmobiels en quingo's is ons rijzaam-bestaan flink verlengd de laatste jaren en gelukkig maar. Want het is gezellig in de rij. Er wordt gekletst, gedeeld, geergerd en nog een keer gehaast teruggelopen de winkel in met de vraag aan diegene achter je of die even "op wil passen". Op de kar wel te verstaan. Onbeheerde onafgerekende winkelwagens: staats-gevaarlijk! In het slechtste geval moet je nog een keer de hele rit opnieuw maken tenslotte.

Vandaag was er oponthoud. De bijna wit-harige, pas in de permanent gestoken, mevrouw in de scootmobiel wurmde de al opgeborgen kassabon weer uit haar portemonnaie en vroeg aan de meneer-van-de-kassa of ze ook recht had op Feestbeestenpunten. Dat was nou pech. De meneer keek haar bon zeer zorgvuldig na, maar kon geen aanleiding ontdekken voor een Feestbeestpunt. En daarmee sloeg hij de plank volledig mis, althans voor deze mevrouw.

Wie niet naar de bon had gekeken, maar naar het gezicht van de mevrouw had kunnen weten dat alle Feestbeestenpunten in deze winkel nog niet genoeg waren geweest om een glimlach op haar getergde gezicht te toveren. Maar het was een poging waard geweest.

Voor de liefhebber heb ik hier 3 Feestbeestenpunten liggen van vandaag en daarmee ga ik glimlachend het weekend in.

Jeannette