Als de achtertuin tijdelijk is verworden tot een grasveld waar een half hockeyteam zich zonder twijfel een hele dag op zou kunnen vermaken dan kunnen ouders en kinderen dat ook wel. En zo geschiedde het dat er bijna 30 grote en kleine mensen, voortkomend uit het meer dan tien jaar geleden samengestelde gezin zichzelf en elkaar vermaakten of het gebrek aan vermaak met elkaar deelden op zoek naar een nieuwe activiteit in het Zeeuwse land. Ook dat laatste was geen probleem: het prachtige weer, de zon en het strand op een steenworp afstand en de vele meegenomen fietsen met kinderzitjes maakten het tot een heerlijk samenzijn.

Mijn lief en ik maakten maar tijdelijk onderdeel uit van het geheel om ons in een volgende achtertuin van aanzienlijke afmeting op te laten gaan in een gezelschap van een 200 gasten tellende bruiloft bij een PippiLangkous huis. (Mochten de eigenaars ooit willen verkopen, (wat vast niet het geval zal zijn, gezien het feit dat nu -naar mijn weten- de 3e generatie vanuit dit huis trouwt) dan ken ik de volgende eigenares, mits deze ondertussen de trotse winnares van de staats- of postcodeloterij zal zijn.

De gemiddelde leeftijd in de verschillende achtertuinen verschilde aanzienlijk. De aard van het samenzijn op het eerste gezicht ook. Maar wie even verder luistert, kijkt en voelt, merkt dat het uiteindelijk om dezelfde intenties ging: mensen die samen willen zijn en ook alleen. Mensen die verbinding voelen en ook alleen- en twee-zaamheid. Mensen die praten over het verleden ("Wij hebben samen ècht veel meegemaakt") en mensen die praten over toekomst. Over verwachtingen, die niet uitkwamen en over verwachtingen die niet uit zullen komen. Over verlangens, reizen en plezier. Over samen spelen en je speelgoed moeten delen met anderen, die er ook ineens zomaar zijn. Over toeval en lot, over op je knievallen en op je knieën gaan. Over "ja, ik wil" en "nee, dat mag jij niet". Over wie maakt het eten klaar en wie doet nu de afwas. Over dat je alles alleen hebt moeten doen of dat je juist niets hebt mogen doen om dit samenzijn tot zo'n succes te maken. Over wie er niet meer is of niet meer zijn en wie er vandaag jarig zou zijn geweest. (Lieve Nien, ze kijkt vast nog even mee).Over dat het allemaal zo snel gaat en ook dat het soms wat sneller zou mogen gaan. Over uit de luiers zijn en in de luiers zijn. Over gaan of blijven. Of drinken of dansen, over zonnen of de schaduw. Over vandaag en over morgen of zelfs overmorgen. Misschien ging het gewoon over het leven.

Waarover eigenlijk niet?

Jeannette