Er is weer iets nieuws: de "collaborative divorce". Na de vechtscheiding, de mediation en de flitsscheiding is er een nieuwe oplossing voor een al oud probleem: Als iets knelt, maakt het los en verbindt het opnieuw. Ja, maar hoe? Volgens een artikel vanmorgen in de Volkskrant wordt de collaborative divorce vertaald als een "overlegscheiding". Dat klinkt mooi en dat is het vast ook. Ik kan alleen niet helpen dat ik bij het woord "collaborative" moet denken aan collaboratie. En in mijn schooltijd werd dat omschreven als samenwerken met de vijand. En misschien is dat ook wel een beetje zo: wordt je partner in de periode van echtscheiding tot die vijand met wie je een loyaliteitsverklaring tekent. Om het oude, dat knelt, los te maken, om te kunnen komen tot een nieuwe verbinding als ex-partners en (vaak) ook ouders van de kinderen.

Volgens de geinterviewde Tjeerd in het artikel is deze overlegscheiding "hun op het lijf geschreven". Dat lijkt me nu weer wat ver gaan en zal ik binnen de context proberen te plaatsen.

Hoe je het ook noemt, scheiden doet lijden. En daarbij hoort rouw, verdriet, woede, bevrijding, opluchting, mededogen en nog veel meer aan emo's. Ook bij een collaborative scheiding, gelukkig maar.