Hoe vat je een enerverend, zonnig en bezeild weekend samen? Na vrijdag eerst mijn zoon met een enorme trommel snoep ("Ja, ik moet wel uitdelen, hoor mam") op de bus naar België (voetbaltoernooi en 1e geworden) uitgezwaaid te hebben, ontstond een race tegen de klok. Natuurllijk moest er nog een selectie-training hockey afgewerkt worden, want vrije weekends waar in je met z'n allen iets leuks kunt gaan doen worden altijd ingeklemd tussen een traininkje links en een wedstrijdje rechts. En toen stond ik om vrijdagavond 20.00 uur met vriendin-van-mijn-hockeydochter en een volgepakte auto met ronkende motor voor het clubhuis te wachten. Niks wachten op de teamindeling (die uiteindelijk om 21.00 uur in de auto werd doorgebeld): karren maar. Een gevoel waar ik niet blij van werd: ik voelde mij even een stress-ouder, zoals ik er zovelen zie die hun kinderen uit de schoolbanken rukken om als eerste in de file te staan, in de hoop die juist te ontlopen. Enfin: vanaf afgelopen vrijdag hoor ik bij dezelfde colonne, al hoop ik dat het eenmalig is geweest. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik er geen spijt van heb. De 3 dagen vrij in de natuur met prachtig weer hebben hun vruchten afgeworpen.

Zeilend en "sloepend" over de Friese wateren, in een tentje op een camping in Akkrum was ik even "van de kaart" en vielen alle afscheiden gistermiddag en -avond een beetje niet mee. Eerst het afscheid van de leuke (voor mij nieuwe groep) mensen met wie we deze dagen doorbrachten. Daarna van het zonnige schouwspel op het water en de Friese dorpen, die herinneringen uit vervlogen tijden en de eerste vakantie met mijn lief boven brachten. En met het uitpakken van de auto, het draaien van de wassen en het voorbereiden van de (wel erg drukke) werkweek poetste ik langzaam het Pinksterweekend van de kaart en zette het "gewone" en o zo prachtige leven weer op de kaart.

Daaraan moest ik denken toen ik gisteravond bij Knevel & Van den Brink het relaas hoorde van Twitter-dominee Boele Ytsma; de jonge predikant bereikt zijn gelovigen via internetradio, twitterberichten en blogs. En sinds gister ook, heel ouderwets, met een boek; 'Van de Kaart – manifest van een gepassioneerde twijfelaar'. Er ging nog meer van de kaart gister : toestel AF447 van Air France dat onderweg was van Rio de Janeiro naar Parijs verdween van de radar in zwaar onweer. 228 mensen van de kaart, zo is de verwachting. En D. die jaren geleden haar dochter verloor en haar zo blijft missen is ook van de kaart. Al heel lang en soms weer even erg.

En dan prijs ik mij gelukkig dat ik mijn zo "gewone" leven vandaag weer op de kaart mag zetten of misschien is het wel andersom en ook helemaal niet gewoon. Na een weekend vol contrasten, van voluit genieten en leven, van de confrontaties met kinderen die leren omgaan met hun beperkingen, en daarmee hun ouders ook, weet ik even niet meer wat gewoon is en ben ik op mijn eigen wijze van de kaart.

En dat laatste woord brengt mij nog even op het volgende: vanmorgen mag ik weer verder met kaarten: Human Design kaarten om precies te zijn en in mijn boek over de Rave Cartography las ik dit weekend iets moois over het thema "design en personality". Over hoe we geconditioneerd leven en hoe we kunnen leren leven zoals we bedoeld zijn. Er stond: "Conditioning is not the enemy. Ignorance of conditioning is."

Iets om even op een kaartje te zetten voor jezelf? "Gewoon" voor één dag?

Ik wens je een mooie dag,

Jeannette