In de boom in onze achtertuin zitten al weken twee duiven in de weer te zijn met eerst de eieren en nu hun kroost. Vier heb ik er geteld en vandaag zaten ze op het schuurdak van de buren. Vanmiddag zaten er, na de vliegles, nog maar 3 kinderen op het dak. Het 4e kind zat op de grond op ons erf. Op het eerste gezicht leek het grijze ietwat pluizige duivenbeest alleen moe en wat ontdaan (kunnen dieren ontdaan zijn?), maar al snel bleek dat de hele borst flink gehavend was. Uitrusten en op moeder wachten zou weinig oplossing bieden. Niets doen en de natuur haar gang laten gaan vond ik na de vorige ervaring met de ekster, die een gewonde duif in een duikvlucht meenam als prooi, ook geen erg prettig vooruitzicht en daarmee geen optie.

De twee vrijwilligers van de dierenambulance namen het 4e kind uiteindelijk mee met de prognose dat als de verwonding mee zou vallen (waar het mij niet naar uit zag) een antibiontica kuurtje wonderen zou doen, maar dat als het te erg was er weinig hoop meer was.

En daarmee namen wij afscheid van één van de vier kinderen uit het duivengezin. Een dramatisch momentje voor ons als mens. Moeder duif heb ik al weer zien fladderen met de andere drie. Voor haar geldt de wet van de natuur en het instinct: survival of the fittest. Zo ook voor haar kinderen die nu gedrieën verder gaan en verder geen aandacht besteden aan het verloren 4e kind. In de natuur van de dieren werkt dat; bij de mensen wordt ook wel op deze wijze verder geleefd. Vooral in vroeger tijden: niet over praten, dat was het beste.

Maar ergens in de tijd ontstaat er dan gedoe in het systeem. Familieopstellingen geven inzicht en uitzicht bij vergeten kinderen. Ook als ouders nooit gesproken hebben over het verlies van een kind en de overige kinderen schijnbaar onwetend zijn van het bestaan van het overleden kind.

P.S. de foto van vandaag is afkomstig van Sandra's bruidsduiven site.