als je toch eens wist. Ik zal 15 jaar geweest zijn toen ik mijn ouders vertelde dat ik na mijn middelbare school wel naar de School voor Journalistiek zou willen. Dacht ik... misschien. Dat mijn vader als één van de mensen van het eerste uur van Aldipress elke week met stapels tijdschriften thuis kwam had daar vast mee te maken. Ik verslond de eerste Bobo, die om de een of andere reden in het Afrikaans geschreven was. Voor de Viva herinner ik mij de Eva. Ik las de Wondersloffen van Sjakie (een andere dan die van de Chocoladefabriek) en zag de Pep in de Eppo verdwijnen, zwaar beconcurreerd door de Sjors. Menig boek werd teleurgesteld weggelegd, nadat het alleen een "Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit" bleek te bevatten. Dan nog liever een complete "dummy" die niet meer gebruikt werd en dus als dagboek kon dienen. Kilometers boom is er voor mij verzaagd om te voldoen aan mijn leeshonger. Ook en in het begin vooral strips, veel strips.

Na de strips volgende de familiebladen, van de inhoud waarvan ik met het klimmen der jaren steeds meer begreep. In de Muziekexpress en de Popfoto spelde ik alle teksten uit en schreef die nog eens op in een schrift. "Mona" liet mij weten hoe het leven van de meeste huisvrouwen er uit zag, of uit zou moeten zien. Ik herkende overigens in niemand van de briefschrijfsters mijn moeder, die niet met een schort achter de pannen met vlees, groenten en aardappels stond, maar met eenpans maaltijden experimenteerde en timmerles gaf tijdens de creatieve uren op school. Geen voorleesmoeder, dat deed ze thuis. Urenlang, en dan was het ineens stil. En als je dan opzij keek bleek ze boven het boek in slaap gevallen. Tja... een verhaaltje voor het slapengaan.

Maar dat was even een zijstapje. Terug naar de tijdschriften; het waren er veel. En zo waren er ook de Libelle en de Margriet. Ik begreep niet waarom, maar mij vader legde uit dat ze toch een andere doelgroep dienden. Lezend vrouwelijk Nederland werd toen ook al gecategoriseerd. Met de komst van de Linda's, Esta's, Marie Claires en Jan-nen is dat nog veel ingewikkelder geworden. O ja, en toen was daar in eens ook de Story met Henk v.d. M. en kwam de wereld van de sterren, nu BN-ers, ook onze huiskamer binnen. En tenslotte herinner ik me voor dit moment (ask me more later) de Nieuwe Revue en Panorama, die vanwege de heftige foto's op de voorkant ook nog wel eens discreet ergens terzijde werd gelegd wanneer er bezoek verwacht werd. "Those where the days, my friend".

En naast al dat leesplezier leverde het werk van mijn vader nog meer leuke dingen op. Vooraan bij de uitreiking van de Televisier-ring aan -ik geloof- Mies Bouwman, luidkeels meezingen met Sandra en Andres tijdens de Tina-tiener-toer bijeenkomst in het Spant in Bussum en met Pattapu, een door een zangeres zelf gemaakt liedje over haar weggelopen hondje op dezelfde bijeenkomst. Wat heeft dat mens een geheugen als een olifant? Klopt dat hoor ik vaker. En sorry, met deze dingen wel, maar tegenwoordig koester ik mijn open hoofd en probeer ik het niet eens meer te onthouden.

Die School voor de Journalistiek is het niet geworden. Wat precies de reden is geweest weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat mijn vader minder gecharmeerd was van de gemiddelde haarlengte en de verwachte Don Juan-talenten van de mannelijke populatie aldaar, waardoor hij dochterlief gebood eerst maar een jaartje te wachten tot ze 17 was. "En als je het dan nog wilt, dan mag je er naar toe." Ach, pappa wist vast dat ik in dat tussenliggende jaar al weer 10 andere dromen zou hebben om na te jagen. En zo ging het.

En daarom vindt deze dochter het wel leuk om vandaag, ruim 30 jaar na dit advies van haar vader, haar eerste artikel te schrijven voor één van de tijdschriften waarmee haar vader wekelijks thuis kwam, de Libelle.

Ik vier even een mijlpaal.

Na vele blogs, die ik steeds met veel plezier schrijf. En na de vele beleidsnotities en consultant-rapportages die ik nooit met plezier schreef, maar die er bij hoorden in mijn consultancy-tijd. Pagina's vol over fuseren, integreren, differentiëren, harmoniseren. Over krimp- en groeiscenario's en vooral over veel tegen de stroom in. En ik kreeg het naar mijn gevoel nooit goed op papier, want ik voelde bij elk advies en aanbeveling dat er ook een andere kant was en vooral dat het tijdelijk was. "Wij adviseren dringend...", "Het is onze aanbeveling hier om ....". En naar mate ik meer leerde, leerde ik ook hoe weinig ik weet. Behalve dat het leven gaat over meebewegen. Meebewegen met wat er is. En nu is dat dus met het artikel voor de Libelle.

Mijn vader heeft gelijk gehad: "Als het er in zit, komt het er toch wel uit", zei hij.

En: "Wat ze in haar kop heeft heeft ze niet ergens anders. Ze komt er wel."

Daarin had hij ook gelijk. Mijn vader.

Dank je wel voor je vertrouwen, pap.

Jeannette