Wanneer je je hele leven voor anderen gezorgd hebt, valt het niet mee als je zelf niet meer alles kan. Voor haar betekent het dat ze soms de keuze moet maken om hulp te vragen. Dat laatste is iets wat ze in haar leven niet geleerd heeft. Niet omdat ze het niet wilde vragen, maar omdat ze al heel jong had besloten dat met het stellen van de vraag haar onafhankelijkheid werd opgeheven. En als ze iets niet wilde dan was dat afhankelijk zijn. Want wie afhankelijk was, die had geen zeggenschap meer over zichzelf.

Ja, ze wilde heus wel wat hulp voor het huishouden of iemand die haar hielp met ingewikkelde zaken. Maar het meest deed ze liever zelf of niet. Ze fietste, deed de boodschappen, soms in 3 etappes, want ze had geen briefje gemaakt. Na een briefje gemaakt te hebben, met daarop alleen het uiterst noodzakelijke, want "dingen zijn duur tegenwoordig", stapte ze opnieuw op haar fiets en vergat het briefje. Ach, ze kwam toch wel thuis met wat ze nodig had en met haar onbevangen, soms kinderlijke lach, kreeg ze anders wel een kopje suiker van haar buren, dat ze, dit keer zonder het op te hebben geschreven, na een bezoek aan de supermarkt, de volgende dag per omgaande retourneerde aan de vriendelijke gever. Wat je ontvangt moet je teruggeven. Dat is belangrijk. Behalve het corrigeren van de balans van geven en nemen, zat hierin ook de drijfveer verborgen van de angst van afhankelijkheid en bij de ander in het krijt staan.

Nog bijna dagelijks bracht haar auto, waarvan haar inmiddels overleden man zei "dit is de laatste die we kopen en dan rijden we 'm op", haar het strand. Of eigenlijk: naar de boulevard. Met het moeilijker ter been worden werden de strandwandelingen ingeruild voor een wandeling, nu en dan ondersteund door Nordic Walking stokken, op de boulevard. En steevast eindigde zo'n wandeling op een terrasje met een kopje thee, of misschien wel twee. De strand, de duinen en de zeelucht. Nooit wilde ze die missen.

De dokter heeft gebeld. De afspraak gaat niet door. Het onderzoek kan nog wel even op zich laten wachten. Wat ze morgen doet? Geen idee. Ze kijkt in haar agenda. Die is leeg op die dag. "Ik zie wel. Ik kan in ieder geval nog even vrij leven en in mijn huis blijven. Tot het volgende onderzoek." En dat laat nog even op zich wachten, zo constateert zij tevreden en zichtbaar opgelucht.