Nu mijn dochter een week op zeilkamp is, zocht mijn zoon een alternatief uit: het werden 3 dagen van rijk zijn in Lemmer. Wat rijk zijn is? Geen idee, ik zou het niet weten. Alleen als je het kunt voelen, weet je het, bij benadering. Om daarin toch wat met mijn bloglezers te delen hierbij een poging:

• Genieten van met z’n tweeën bootjes kijken.
• Varen in een motorbootje met Sicco als schipper, want “nee, mam, dat moet niet zo: kijk maar, laat mij het maar doen….”
• Zien hoe hij met sla zijn te droge schnitzel toch probeert weg te werken, omdat hij dit restaurant had uitgezocht.
• Het mogen innemen van mijn plek “Nee, mam: je hoeft niet op te schuiven voor die anderen. Jij zit daar toch.”
• In het bijna donker wachten op de punt van de jachthaven op de laatste bootjes die nog een plek zoeken voor de nacht.
• “Mam, vind je dat nou ook een patsersboot” terwijl hij het iets te hard zegt voor het “dragende” water.
• Samen dromen over werken en wonen aan het water en de boten die passen bij het moment. "Minstens 70 PK, mam"
• Een ijsje eten met twee bolletjes, terwijl het er gister maar één was.
• Drie keer een spelletje bowling verliezen, maar wel scoren bij de buren door een uit de baan geraakte bal.
• Samen een kado uitzoeken voor mijn lief die thuis bleef.
• Zijn voorstel om haar mee uit eten te nemen (en dat hebben we gedaan).
• Stil zijn en kijken tot één van beiden zegt: “Wil jij nog kijken of..?”